Artiest: Uriah Heep
Weetje van 28 juni 2026
Het begin in Londen
Uriah Heep ontstond eind jaren zestig in Londen, in een tijd waarin rockmuziek steeds zwaarder, avontuurlijker en theatraler werd. Bands als Deep Purple, Led Zeppelin en Black Sabbath waren bezig de grenzen op te rekken, en precies in dat landschap verscheen Uriah Heep. De band kwam voort uit de groep Spice, met gitarist Mick Box als vaste kern. Toen zanger David Byron erbij kwam, ontstond langzaam de herkenbare Uriah Heep-sound: zware gitaar, dramatische zang, veel meerstemmige koortjes en toetsenpartijen die bijna kerkelijk konden klinken.
Een naam uit Charles Dickens
De naam Uriah Heep kwam uit de roman David Copperfield van Charles Dickens. Het was een opvallende naam, een beetje mysterieus en ouderwets, maar juist daardoor paste hij perfect bij de sfeer van de band: duister, groots en met een tikje theater.
Het eerste album
Hun debuutalbum verscheen in 1970: …Very ’Eavy …Very ’Umble. Alleen al die titel liet zien dat de band niet bang was voor overdrijving. Op dat album stond onder andere Gypsy, een nummer dat meteen duidelijk maakte waar Uriah Heep voor stond: loodzware riffs, orgel, tempowisselingen en zang die bijna uit een rockopera leek te komen. De band werd niet door iedereen meteen begrepen. Sommige critici waren vernietigend, maar het publiek voelde dat hier iets bijzonders gebeurde. Uriah Heep was geen nette popgroep; het was een muur van geluid.
De grote doorbraak
De grote doorbraak kwam begin jaren zeventig. Met albums als Salisbury, Look at Yourself, Demons and Wizards en The Magician’s Birthday groeide Uriah Heep uit tot een van de grote namen binnen de hardrock en progressieve rock. Vooral Demons and Wizards uit 1972 werd een klassieker. Daarop stond Easy Livin’, misschien wel hun bekendste nummer. Het is kort, fel, melodieus en heeft precies die energie waardoor het tot vandaag overeind blijft.
De magische Heep-sound
Uriah Heep combineerde harde rock met fantasierijke hoezen, mystieke teksten en een bijna magische podiumuitstraling. Een belangrijk onderdeel van hun geluid was toetsenist Ken Hensley. Hij schreef veel van het materiaal en gaf de band met zijn Hammondorgel en composities een eigen gezicht. Samen met David Byron, Mick Box, bassist Gary Thain en drummer Lee Kerslake vormde hij de bezetting die door veel fans nog altijd als de klassieke Uriah Heep wordt gezien.
Succes met een donkere rand
Achter het succes zat ook onrust. De jaren zeventig waren intens: lange tournees, grote druk, drank, drugs en spanningen binnen de groep. Bassist Gary Thain kreeg tijdens een optreden in 1974 een elektrische schok op het podium en worstelde daarna met gezondheid en verslaving. Hij overleed in 1975, slechts 27 jaar oud. Ook zanger David Byron, briljant maar moeilijk te sturen, moest de band later verlaten. Hij overleed in 1985. Daarmee kreeg de geschiedenis van Uriah Heep een tragische rand.
Mick Box als vaste kracht
Toch bleef de band doorgaan. Dat is misschien wel het meest bijzondere aan Uriah Heep: waar veel bands uit die tijd uit elkaar vielen, bleef deze groep telkens opnieuw opstaan. Mick Box bleef de constante factor. Hij werd de bewaker van de naam, het geluid en de geest van de band. Door de jaren heen kwamen en gingen zangers, bassisten, drummers en toetsenisten, maar Box hield Uriah Heep levend.
De jaren tachtig
In de jaren tachtig veranderde de muzieksmaak. Punk, new wave, poprock en later glam metal namen veel ruimte in. Uriah Heep paste zich aan zonder helemaal zichzelf kwijt te raken. Albums als Abominog uit 1982 gaven de band een steviger, moderner geluid. De groep werd misschien minder hip bij de muziekjournalisten, maar live bleef Uriah Heep een betrouwbare kracht. Vooral in Europa, Scandinavië, Duitsland, Rusland en Oost-Europa bleef de band enorm geliefd.
Nieuwe stabiliteit met Bernie Shaw
Vanaf 1986 kwam zanger Bernie Shaw bij de band. Dat bleek een gouden zet. Zijn stem paste goed bij het klassieke Uriah Heep-geluid, zonder dat hij simpelweg David Byron probeerde te kopiëren. Samen met toetsenist Phil Lanzon, die ook in de jaren tachtig aansloot, kreeg de band opnieuw stabiliteit. Die langdurige bezetting zorgde ervoor dat Uriah Heep niet alleen een nostalgie-act werd, maar ook nieuw materiaal bleef maken.
Altijd blijven werken
Een mooi detail is dat Uriah Heep door de jaren heen soms bijna werd onderschat omdat ze altijd bleven werken. Geen grote afscheidstruc, geen jarenlange stilte, maar gewoon: opnemen, optreden, reizen, opnieuw optreden. Daardoor werd hun invloed soms pas later goed erkend. Veel hardrock- en metalbands hebben iets te danken aan die typische Heep-mix van zware riffs, hoge zanglijnen, koortjes en toetsen.
Chaos & Colour
In 2023 verscheen Chaos & Colour, hun 25e studioalbum. Dat is opmerkelijk voor een band die al in 1969 werd gevormd. Het album liet horen dat Uriah Heep nog steeds niet alleen op oude roem draaide. De bezetting rond die plaat bestond uit Mick Box, Bernie Shaw, Phil Lanzon, drummer Russell Gilbrook en bassist Dave Rimmer.
De huidige bezetting
Ook live bleef de band actief. De huidige bezetting bestaat nog altijd uit Mick Box, Bernie Shaw, Phil Lanzon, Russell Gilbrook en Dave Rimmer, met Box als enige originele lid dat sinds het begin aan boord is gebleven.
The Magician’s Farewell
In 2025 begon Uriah Heep aan The Magician’s Farewell Tour, een afscheid van het lange internationale tourleven. Dat betekent niet dat de band per se ophoudt met bestaan of nooit meer muziek zal maken, maar wel dat het zware wereldwijde reizen naar het einde loopt. De tour voelt daardoor als een waardige buiging naar meer dan een halve eeuw rockgeschiedenis.
Een bijzonder moment in 2026
Begin 2026 moest Mick Box voor het eerst sinds de oprichting shows missen wegens ziekte. Dat was bijzonder, want hij stond bekend als de man die altijd doorging. In 1975 brak hij zelfs zijn pols tijdens een Amerikaanse tour, maar speelde toch verder met zijn arm in het gips. Tijdens de Scandinavische shows van de afscheidstour viel gitarist Sam Wood tijdelijk voor hem in, met de zegen van Box zelf.
Een band die bleef overleven
En daarmee is het verhaal van Uriah Heep eigenlijk een verhaal van overleven. Ze begonnen als jonge Londense rockers in een tijd van muzikale explosie, werden wereldberoemd met nummers als Easy Livin’, Gypsy, July Morning en The Wizard, verloren belangrijke bandleden, doorstonden veranderende muziekmodes en bleven toch hun eigen geluid trouw.
Meer dan alleen hardrock
Uriah Heep is nooit alleen maar een hardrockband geweest. Het was altijd een mengsel van zware gitaren, melodie, fantasie, koorzang en dramatiek. Waar Deep Purple vaak werd gezien als virtuoos, Black Sabbath als donker en Led Zeppelin als groots en bluesy, had Uriah Heep iets eigens: een bijna sprookjesachtige hardrockwereld, vol tovenaars, demonen, verjaardagstaarten, Hammondorgels en gierende gitaren.
Een monument uit de gouden rockjaren
Tot op heden blijft die naam staan als een monument uit de gouden jaren van de rock. Niet omdat alles altijd vlekkeloos ging, maar juist omdat de band telkens bleef terugkomen. Uriah Heep is het bewijs dat rockmuziek niet alleen draait om hits, maar ook om karakter, uithoudingsvermogen en liefde voor het podium.