Rocket Man: van verlegen pianojongen tot wereldster
Weetje van 2 augustus 2026
Van Reginald Dwight tot Elton John
Lang voordat de wereld hem kende als Elton John, was hij Reginald Kenneth Dwight, een verlegen jongen die op 25 maart 1947 werd geboren in het Engelse Pinner. Zijn jeugd was niet altijd gemakkelijk. Thuis waren er regelmatig spanningen en zijn vader zag liever dat hij voor een degelijk beroep koos dan voor een onzeker bestaan in de muziek.
Toch was al vroeg duidelijk dat Reginald over een uitzonderlijk muzikaal gehoor beschikte. Als kleine jongen kon hij melodieën die hij op de radio hoorde vrijwel meteen op de piano naspelen. Volgens verhalen uit zijn jeugd ging hij soms aan de piano zitten, luisterde aandachtig naar een plaat en speelde het nummer daarna bijna foutloos na.
Op elfjarige leeftijd kreeg hij een beurs voor de Royal Academy of Music in Londen. Daar kreeg hij klassieke pianolessen, al voelde hij zich minstens zo sterk aangetrokken tot de opwindende klanken van rock-'n-roll, rhythm-and-blues en Amerikaanse artiesten als Little Richard, Jerry Lee Lewis en Ray Charles.
De eerste stappen met Bluesology
In zijn tienerjaren begon Reginald op te treden in plaatselijke cafés en hotels. Met een bril op zijn neus en een flinke dosis zenuwen speelde hij populaire liedjes voor mensen die ondertussen aten, dronken en met elkaar praatten. Het waren geen glamoureuze optredens, maar hij leerde er wel hoe je de aandacht van een zaal kon vasthouden.
In 1962 richtte hij met vrienden de band Bluesology op. De groep begeleidde later Amerikaanse soulartiesten wanneer zij door Engeland toerden. Reginald stond dus niet meteen zelf in de schijnwerpers, maar zat vaak achter de piano terwijl anderen vooraan op het podium stonden.
Zijn artiestennaam ontstond uit namen van mensen uit die periode. “Elton” verwees naar saxofonist Elton Dean en “John” werd verbonden aan zanger Long John Baldry. De rustige Reginald Dwight veranderde langzaam in Elton John: een naam die beter paste bij de artiest die hij wilde worden.
Achter de piano bij Patti LaBelle
Voordat Elton John zelf in de schijnwerpers kwam te staan, verdiende hij zijn geld als begeleidend pianist. Met zijn band Bluesology begeleidde hij Amerikaanse soulartiesten die voor optredens naar Engeland kwamen. Een van hen was Patti LaBelle, die in die tijd optrad met Patti LaBelle and the Bluebelles.
Na de optredens nodigde Patti de jonge Reg Dwight en zijn bandleden soms bij haar thuis uit. Ze wist dat de muzikanten weinig geld hadden en kookte daarom regelmatig voor hen. Elton kreeg zelfs restjes eten mee in haar geliefde plastic bewaarbakjes, maar vergat die vervolgens terug te brengen.
Vele jaren later, toen Elton inmiddels een wereldster was, ontmoetten de twee elkaar opnieuw. Hij herinnerde zich de verdwenen bakjes nog altijd en gaf Patti als goedmaker een prachtige ring. Een bijzonder cadeau voor een paar eenvoudige maaltijden uit de tijd waarin niemand nog kon vermoeden dat haar stille pianist zou uitgroeien tot een van de grootste artiesten ter wereld.
Een advertentie die alles veranderde
In 1967 reageerde Elton op een advertentie van platenmaatschappij Liberty Records, die op zoek was naar nieuw talent. Tijdens zijn auditie kreeg hij een stapel songteksten mee van een jonge schrijver uit Lincolnshire: Bernie Taupin.
Elton en Bernie bleken een opmerkelijke combinatie. Bernie schreef de teksten en Elton zette ze op muziek. Vaak werkte Elton razendsnel. Hij ging achter de piano zitten, las de tekst een paar keer door en vond soms binnen een halfuur de melodie die erbij hoorde.
Het bijzondere was dat zij niet voortdurend samen in één kamer hoefden te zitten. Bernie leverde zijn woorden in en Elton maakte er later muziek van. Uit die ongebruikelijke werkwijze groeide een van de langste en succesvolste samenwerkingen uit de muziekgeschiedenis.
De doorbraak met Your Song
Eltons eerste album, Empty Sky, verscheen in 1969, maar het grote publiek ontdekte hem pas echt een jaar later. Op zijn album Elton John stond het nummer Your Song, een eenvoudige en oprechte liefdesverklaring die totaal anders klonk dan veel bombastische muziek uit die tijd.
Bernie Taupin schreef de tekst volgens het bekende verhaal tijdens het ontbijt, aan de keukentafel van Eltons moeder. Op het oorspronkelijke vel papier zouden zelfs nog vlekken van koffie of thee hebben gestaan. Elton zette de woorden vervolgens in korte tijd op muziek.
Toen Elton in 1970 optrad in de Troubadour in Los Angeles, zaten verschillende bekende muzikanten en journalisten in de zaal. Hij speelde alsof zijn leven ervan afhing, sprong van zijn pianokruk en maakte duidelijk dat een pianist net zo spectaculair kon zijn als een gitarist. Na dat optreden wist de Amerikaanse muziekindustrie dat er een nieuwe ster was opgestaan.
Platformlaarzen, veren en vliegende pianokrukken
In de jaren zeventig veranderde Elton John in een van de opvallendste artiesten ter wereld. Hij droeg reusachtige brillen, glimmende pakken, hoeden, veren, pailletten en schoenen met enorme plateauzolen. De kostuums hielpen hem om zijn verlegenheid van zich af te zetten. Zodra hij het podium opliep, kon hij iemand anders worden.
Zijn optredens waren energiek en onvoorspelbaar. Tijdens het spelen schopte hij de pianokruk achteruit, sprong hij boven op de piano of speelde hij liggend en half ondersteboven verder. Achter alle vrolijke kleding en uitbundigheid zat echter een bijzonder serieuze muzikant die zijn klassiek geschoolde techniek moeiteloos vermengde met gospel, rock, blues en pop.
In korte tijd verschenen klassiek geworden albums als Tumbleweed Connection, Madman Across the Water, Honky Château, Goodbye Yellow Brick Road en Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy.
Nummers als Tiny Dancer, Rocket Man, Crocodile Rock, Daniel, Bennie and the Jets en Saturday Night’s Alright for Fighting maakten hem tot een vaste bewoner van de hitlijsten.
Een legendarische avond met John Lennon
Elton John speelde een bijzondere rol in een van de laatste grote podiumoptredens van John Lennon. De twee hadden samen Whatever Gets You Thru the Night opgenomen. Elton was ervan overtuigd dat het nummer de eerste plaats zou bereiken en liet Lennon beloven dat hij bij een nummer één-hit samen met hem zou optreden.
Toen het lied inderdaad bovenaan de Amerikaanse hitlijst kwam, moest Lennon zijn belofte nakomen. Op 28 november 1974 verscheen hij tijdens Eltons concert in Madison Square Garden. Het publiek ontplofte toen Lennon het podium betrad.
Die avond speelde hij samen met Elton onder meer Lucy in the Sky with Diamonds en I Saw Her Standing There. Achter de schermen ontmoette Lennon bovendien Yoko Ono opnieuw, na een periode waarin zij uit elkaar waren geweest. Het werd Lennons laatste grote concertoptreden.
Succes met een donkere keerzijde
Achter de kleurrijke brillen en uitbundige shows ging een steeds ongelukkiger man schuil. Het enorme succes, de voortdurende druk en zijn onzekerheid maakten hem kwetsbaar. Elton raakte afhankelijk van alcohol en drugs en gaf grote bedragen uit aan kleding, kunst, platen en andere verzamelingen.
Op het podium leek hij onaantastbaar, maar buiten de concertzalen voelde hij zich vaak eenzaam. Hij heeft later openlijk verteld hoe moeilijk hij het vond om zichzelf te accepteren en hoe hij met eten, drank en drugs probeerde zijn gevoelens te verdoven.
Zijn samenwerking met Bernie Taupin kwam tijdelijk op een lager pitje te staan, maar verdween nooit helemaal. Steeds wanneer de twee elkaar muzikaal terugvonden, ontstonden er opnieuw sterke liedjes.
Een nieuw begin
In 1990 besloot Elton zijn leven drastisch te veranderen. Hij liet zich behandelen voor zijn verslavingen en stopte met drinken en drugs. Vanaf dat moment sprak hij steeds openlijker over zijn herstel.
Zijn nieuwe nuchtere leven betekende geen afscheid van de muziek. Integendeel: Elton vond opnieuw plezier in optreden en componeren. Met Bernie Taupin maakte hij onder meer The One en Believe, nummers waarin meer rust en levenservaring doorklonken.
Hij zette zich ook steeds nadrukkelijker in voor de bestrijding van hiv en aids. In 1992 richtte hij de Elton John AIDS Foundation op. De dood van vrienden als Freddie Mercury en de jonge Ryan White had hem diep geraakt. Elton wilde zijn bekendheid voortaan niet alleen gebruiken om platen te verkopen, maar ook om mensen te helpen.
The Lion King en een nieuwe generatie
In de jaren negentig bereikte Elton opnieuw een enorm publiek door zijn samenwerking met tekstschrijver Tim Rice voor de Disneyfilm The Lion King. Liedjes als Circle of Life, Hakuna Matata en Can You Feel the Love Tonight werden geliefd bij kinderen én volwassenen.
Toen Elton de eerste versie van Can You Feel the Love Tonight voor Disney speelde, was men aanvankelijk niet meteen overtuigd van de plaats van het lied in de film. Uiteindelijk werd het een van de bekendste nummers uit zijn loopbaan en leverde het hem een Oscar op.
Later werkte hij ook aan musicals als Aida en Billy Elliot. Daarmee bewees hij dat zijn melodieën niet alleen op een popalbum werkten, maar ook een compleet verhaal op het toneel konden dragen.
Candle in the Wind voor prinses Diana
Na het overlijden van prinses Diana in 1997 vroeg haar familie aan Elton om tijdens de uitvaart te zingen. Hij en Diana waren bevriend geraakt en haar dood kwam hard aan.
Bernie Taupin schreef een nieuwe tekst op de melodie van Candle in the Wind, het lied dat oorspronkelijk over Marilyn Monroe ging. Elton zong de nieuwe versie tijdens de uitvaart in Westminster Abbey.
Hij heeft die uitvoering daarna vrijwel nooit meer gezongen. Voor Elton hoorde het lied bij dat ene moment en bij zijn afscheid van Diana. De single werd wereldwijd een ongekend verkoopsucces en de opbrengsten gingen naar goede doelen die met haar nagedachtenis verbonden waren.
De man die altijd nieuwe muziek bleef zoeken
Hoewel Elton inmiddels zelf een levende legende was geworden, bleef hij nieuwsgierig naar jonge artiesten. Hij luisterde naar nieuwe platen, bezocht optredens en belde beginnende muzikanten soms persoonlijk op wanneer hij enthousiast over hun werk was.
Hij werkte met artiesten uit totaal verschillende generaties, waaronder George Michael, Eminem, Lady Gaga, Ed Sheeran, Dua Lipa en Brandi Carlile. Daarbij probeerde hij niet alleen zijn oude successen te herhalen. Hij wilde weten wat er op dat moment in de muziek gebeurde.
Zijn duet met George Michael in Don’t Let the Sun Go Down on Me werd een wereldhit. Jaren later bereikte hij samen met Dua Lipa opnieuw een jong publiek met Cold Heart, waarin delen van verschillende oudere Elton John-nummers een nieuw leven kregen.
Een koninklijke onderscheiding en vier grote prijzen
Elton werd in 1998 door koningin Elizabeth II geridderd en mocht zich voortaan Sir Elton John noemen. Hij kreeg de onderscheiding niet alleen voor zijn muziek, maar ook voor zijn inzet voor goede doelen.
In 1994 was hij al opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. In de loop van zijn carrière won hij Grammy Awards, Oscars en een Tony Award. In 2024 kwam daar een Emmy Award bij, waardoor hij tot het kleine gezelschap artiesten ging behoren dat een Emmy, Grammy, Oscar én Tony heeft gewonnen.
Toch heeft hij geregeld verteld dat onderscheidingen minder belangrijk zijn dan de mogelijkheid om nog steeds muziek te maken. De band met Bernie Taupin bleef daarbij de rode draad: de tekstschrijver die liever buiten de schijnwerpers bleef en de pianist die juist uitgroeide tot een van de opvallendste podiumfiguren ooit.
Afscheid van het eindeloze toeren
In 2018 begon Elton aan zijn grote afscheidstournee, Farewell Yellow Brick Road. Het was geen afscheid van muziek, maar wel van het jarenlang rondreizen langs arena’s en stadions.
De tournee duurde door uitgestelde concerten uiteindelijk vijf jaar en omvatte honderden shows. Op 8 juli 2023 speelde hij in Stockholm het laatste concert van de tour. Aan het einde bedankte hij het publiek dat hem al meer dan vijftig jaar had gevolgd.
De keuze om te stoppen met grote tournees had vooral met zijn gezin te maken. Elton trouwde in 2014 met David Furnish en samen kregen zij twee zoons. Na tientallen jaren waarin hotels, vliegvelden en kleedkamers zijn dagelijks leven bepaalden, wilde hij meer tijd thuis doorbrengen.
Wie gelooft er in engelen?
Na zijn afscheidstournee bleef Elton nieuwe muziek maken. In 2025 verscheen Who Believes in Angels?, een gezamenlijk album met de Amerikaanse zangeres Brandi Carlile. De opnamen verliepen niet altijd gemakkelijk. Elton was kritisch, ongeduldig en soms gefrustreerd, maar juist uit die spanning ontstond een album waarop twee generaties elkaar vonden.
De samenwerking liet horen dat Elton niet tevreden was met alleen terugkijken. Zelfs na tientallen albums wilde hij nog steeds het gevoel ervaren dat er in een studio iets nieuws kon ontstaan.
Ook bleef hij zijn enorme archief opnieuw ontdekken. Oude opnamen, jubileumuitgaven, remixen en minder bekende nummers kregen een nieuwe plaats naast zijn grote hits.
Elton John tot op heden
Elton John heeft afscheid genomen van het eindeloze wereldwijde toeren, maar niet van het podium. Hij blijft optreden tijdens zorgvuldig gekozen, bijzondere concerten en evenementen. Voor 2026 staan onder meer speciale optredens in Mexico en tijdens Rock in Rio in Brazilië aangekondigd.
Daarnaast blijft hij zich bezighouden met nieuwe muziek, jonge artiesten, zijn radioprogramma en de Elton John AIDS Foundation. Zijn muziek wordt ondertussen doorgegeven aan generaties die nog niet eens geboren waren toen Your Song, Rocket Man en Goodbye Yellow Brick Road voor het eerst verschenen.
Het verhaal van Elton John is uiteindelijk meer dan dat van een man met extravagante brillen achter een piano. Het is het verhaal van een verlegen jongen die een nieuwe naam bedacht, zijn onzekerheid veranderde in een spectaculaire podiumfiguur en na diepe persoonlijke dalen opnieuw leerde genieten van het leven.
En zolang Elton John achter een piano plaatsneemt en Bernie Taupin woorden op papier zet, blijft de kans bestaan dat er opnieuw een lied ontstaat dat klinkt alsof het er altijd al is geweest.