Toen Muziek Nog Naar Versterkers, Sigarettenrook en Vrijheid Klonk
Artiest: Cuby & The Blizzards
Weetje van 17 mei 2026
De Blues Die Uit Drenthe Kwam
In een tijd waarin Nederland vooral luisterde naar keurige popmuziek en brave liedjes op de radio, ontstond er ergens tussen de Drentse weilanden een geluid dat totaal anders klonk. Rauwer. Donkerder. Eerlijker. Geen gladde pakken of ingestudeerde glimlachen, maar muziek die rechtstreeks uit het hart leek te komen.
Dat geluid kreeg een naam: Cuby & The Blizzards.
Wat begon als een groep jonge muzikanten met een liefde voor Amerikaanse blues, groeide uit tot één van de belangrijkste bands uit de Nederlandse muziekgeschiedenis.
Harry Muskee en de Zoektocht naar Echte Blues
Midden in dit verhaal stond Harry Muskee. Een lange man met een opvallende stem, een grote liefde voor bluesplaten en een uitstraling die perfect paste bij de muziek die hij wilde maken.
Terwijl veel Nederlandse artiesten probeerden Engels of Amerikaans over te komen, hoefde Muskee zich nooit anders voor te doen. Zijn stem had van nature al dat ruwe randje dat blues nodig heeft. Wanneer hij zong, klonk het alsof hij verhalen vertelde die hij zelf had meegemaakt.
Hij verzamelde obsessief platen van artiesten als Muddy Waters en Howlin' Wolf. Samen met vrienden luisterde hij urenlang naar geïmporteerde bluesalbums die in Nederland nauwelijks verkrijgbaar waren.
Er gingen verhalen rond dat bezoekers soms midden in de nacht bij hem thuis terechtkwamen, waar tot in de vroege ochtend platen werden gedraaid terwijl iedereen discussieerde over gitaren, teksten en het echte bluesgevoel.
Van Grolloo naar de Rest van Nederland
Het bijzondere was dat deze muziek niet ontstond in Amsterdam of Den Haag, maar in het rustige Drentse dorp Grolloo. Juist dat gaf de groep iets eigens.
In kleine cafés en jeugdsozen begonnen de eerste optredens. De apparatuur was eenvoudig, de zalen klein en het publiek wist vaak nog niet precies wat het hoorde. Maar zodra de band begon te spelen, veranderde de sfeer direct.
Mensen stonden verbaasd te kijken hoe een Nederlandse groep zó authentiek blues kon brengen. Niet als imitatie, maar alsof de muziek daar altijd al had gehoord.
Tijdens sommige optredens viel de stroom uit doordat de versterkers te zwaar waren voor de elektriciteit van de zaal. Dan werd er even gelachen, een sigaret opgestoken, en speelde de band gewoon verder zodra alles weer werkte.
De Gouden Bezetting
De groep kreeg extra kracht toen gitarist Eelco Gelling zich aansloot. Zijn gitaarspel gaf de muziek een bijna hypnotiserende sfeer. Lange solo’s, rauwe klanken en precies genoeg gevoel maakten hem één van de meest bewonderde gitaristen van Nederland.
Samen met drummer Hans Kinds en bassist Willy Middel ontstond een band die live steeds indrukwekkender werd.
Er waren avonden waarop nummers veel langer duurden dan op plaat. Een liedje van vier minuten kon live zomaar veranderen in een muzikaal avontuur van een kwartier. Niemand in het publiek vond dat erg. Integendeel. Juist die vrijheid maakte ieder optreden uniek.
“Window of My Eyes” en Het Grote Succes
Met albums als Desolation en Groeten Uit Grolloo groeide de populariteit snel. Maar vooral het nummer Window of My Eyes maakte enorme indruk.
De melancholie in het nummer raakte mensen diep. Het was geen muziek om vrolijk op te dansen, maar muziek waarin je kon verdwijnen.
Steeds meer muzikanten spraken vol bewondering over de groep. Zelfs buitenlandse artiesten ontdekten dat er ergens in Nederland een band speelde die de blues werkelijk begreep.
Ontmoetingen met Grote Namen
In de loop der jaren kwamen leden van de groep in contact met internationale artiesten. Eén van de bekendste momenten was de samenwerking met Van Morrison.
Toen hij in Nederland verbleef, ontstond er een muzikale klik die leidde tot gezamenlijke opnames. Muzikanten die erbij waren, vertelden later hoe ontspannen die sessies verliepen. Geen grootse studio-allure, maar gewoon muzikanten die samen muziek maakten omdat het goed voelde.
Ook Eddie Boyd speelde samen met de groep. Dat gaf extra erkenning, want voor bluesliefhebbers voelde het alsof Nederlandse muzikanten eindelijk serieus werden genomen door echte Amerikaanse bluesartiesten.
Begin jaren zeventig verscheen er een muzikant binnen de groep die onmogelijk onopgemerkt kon blijven: Herman Brood.
Waar de band jarenlang draaide om zware blues, lange gitaarsolo’s en de karakteristieke stem van Harry Muskee, bracht Brood ineens een compleet andere energie mee. Wild, chaotisch, creatief en altijd op zoek naar grenzen die nog niet waren opgezocht.
Achter de piano leek hij soms meer te vechten dan te spelen. Maar juist dat maakte indruk. Tijdens optredens kon hij het publiek volledig verrassen met felle pianoklanken, onverwachte improvisaties en een podiumuitstraling die niemand rustig liet toekijken.
Mensen die erbij waren vertelden later dat je nooit wist wat er zou gebeuren zodra Herman Brood het podium opstapte. Soms kwam hij pas vlak voor het optreden binnenlopen alsof er niets aan de hand was, om vervolgens minuten later de hele zaal op zijn kop te zetten.
Toch werkte de samenwerking muzikaal verrassend goed. De rauwe blues van de band kreeg ineens een lossere, bijna Amerikaanse rock-'n-rollsfeer. Dat was goed te horen op het album:
Travelling in the U.S.A.
Hoewel de samenwerking niet jarenlang duurde, bleef deze periode voor veel fans één van de meest legendarische hoofdstukken uit de geschiedenis van de groep.
Het Leven Onderweg
Het bestaan van een bluesband was niet altijd romantisch. Lange ritten door regenachtige nachten, slapen in eenvoudige hotels en optreden in zalen waar de rook soms zo dik hing dat je de achterkant nauwelijks kon zien.
Na optredens bleef de band vaak nog uren hangen. Aan kleine tafeltjes werden verhalen verteld terwijl glazen bier verschenen en verdwenen. Sommige café-eigenaren herinnerden zich later dat Muskee het liefst bleef praten over muziek, oude bluesplaten en het leven onderweg.
Er waren ook optredens waarbij het publiek aanvankelijk nauwelijks reageerde. Totdat halverwege de avond ineens de sfeer omsloeg en de zaal volledig werd meegesleept.
De Moeilijke Jaren
Zoals bij veel bands veranderde ook hier langzaam de sfeer. Muzieksmaken veranderden, de druk van succes nam toe en binnen de groep ontstonden verschillen.
Sommige leden wilden muzikale vernieuwing, anderen juist terug naar de pure bluesbasis. Daarnaast begon het zware leven zijn sporen achter te laten.
Toch bleef Harry Muskee doorgaan. Zelfs wanneer bezettingen wisselden, bleef hij het gezicht van de band.
Voor veel fans maakte dat niet uit. Zolang die karakteristieke stem nog klonk, voelde het alsof de ziel van de groep bleef bestaan.
Grolloo Werd Een Begrip
Door de jaren heen groeide Grolloo uit tot een bijna mythische plek voor bluesliefhebbers. Mensen kwamen van ver om het dorp te zien waar zoveel bijzondere muziek was ontstaan.
Het caféleven, de rustige omgeving en de verhalen rond de band gaven het dorp een bijzondere status binnen de Nederlandse muziekwereld.
Tijdens bluesfestivals werd vaak teruggedacht aan de beginjaren. Oude bezoekers haalden herinneringen op aan avonden waarop ze als jonge bezoekers dicht voor het podium stonden terwijl de muziek dwars door de zaal galmde.
Het Afscheid van Harry Muskee
Toen Harry Muskee in 2011 overleed, voelde het voor veel muziekliefhebbers alsof een tijdperk werd afgesloten.
Zijn stem was jarenlang verbonden geweest aan de Nederlandse blues. Niet perfect glad of technisch foutloos, maar juist daardoor geloofwaardig en menselijk.
Veel radiostations draaiden die dagen oude nummers van de band. Mensen stuurden herinneringen in over concerten, ontmoetingen en platen die jarenlang thuis waren grijsgedraaid.
Meer dan Alleen Muziek
Wat deze groep bijzonder maakte, was niet alleen de muziek zelf. Het was vooral de sfeer eromheen. De eenvoud. De echtheid. Het gevoel dat hier geen sterren op een podium stonden, maar muzikanten die speelden omdat ze simpelweg niet zonder muziek konden.
Hun nummers klonken naar donkere cafés, natte wegen, nachtelijke gesprekken en rook boven een podiumlamp.
En misschien is dat precies waarom de muziek nog altijd blijft bestaan.
Een Bluesgeluid Dat Nooit Verdwijnt
Wie vandaag een oude plaat van Cuby + Blizzards opzet, hoort meer dan alleen blues.
Je hoort een stukje Nederland uit een tijd waarin muziek nog rauw mocht zijn. Waar fouten geen probleem waren en gevoel belangrijker was dan perfectie.
Zodra die eerste gitaar klinkt en de stem van Harry Muskee inzet, lijkt het even alsof de tijd stil blijft staan.
En ergens, diep in dat geluid, hoor je nog altijd de echo van een kleine band uit Drenthe die de Nederlandse muziek voorgoed veranderde.