Van rebellie tot eeuwigheid
Artiest: The Rolling Stones
Weetje van 19 oktober 2025
The Rolling Stones – Van rebellie tot eeuwigheid
Het is Londen, 1962. Een jonge student bluesfan genaamd Mick Jagger loopt op het station Dartford toevallig een oude schoolgenoot tegen het lijf: Keith Richards. In zijn handen draagt Jagger een stapel platen van Muddy Waters en Chuck Berry. Richards, zelf met een gitaar op zijn rug, vraagt enthousiast: “Waar heb je die vandaan?” En daar, op dat perron, ontstond iets dat de wereld van de muziek voorgoed zou veranderen.
De geboorte van een band
Samen met gitarist Brian Jones, bassist Bill Wyman, drummer Charlie Watts en pianist Ian Stewart begonnen ze een band. Ze wilden niet zijn zoals The Beatles, netjes, vrolijk, poppy. Nee, zij wilden vies, rauw, echt. Hun naam kozen ze naar een song van blueslegende Muddy Waters: “Rollin’ Stone.”
Hun eerste optredens waren in kleine Londense clubs, waar ze blues en R&B covers speelden. De energie was ongekend; het publiek voelde iets rebels dat nog niet eerder gehoord was. Toen hun eigen nummers kwamen, zoals “(I Can’t Get No) Satisfaction” en “Paint It Black”, werden ze het toonbeeld van rock ’n roll-ondeugd.
Wereldroem en chaos
In de jaren zestig groeiden The Stones uit tot de tegenpool van The Beatles: ruiger, donkerder, uitdagender. Ze riepen de woede van ouders op en de bewondering van jongeren. Hun concerten werden massale gebeurtenissen vol hysterie, politie-inzet en soms chaos.
Een beruchte gebeurtenis vond plaats in 1969 op het Altamont Free Concert in Californië. De Stones hadden de Hells Angels ingehuurd als beveiliging, een fatale vergissing. De dag eindigde tragisch met geweld en de dood van een toeschouwer. De droom van de vrije jaren zestig kreeg daar een donkere schaduw.
De Stones in Scheveningen
Hun eerste concert in Nederland, 8 augustus 1964, vond plaats in het Kurhaus in Scheveningen. Het werd legendarisch, niet door de muziek, maar door wat er gebeurde.
Al na een paar nummers barstte het publiek los. Stoelen werden op het podium gegooid, fans klommen op het toneel en de politie moest ingrijpen. Na slechts vijftien minuten stopte het concert in complete chaos. De band vluchtte haastig via de achteruitgang.
Keith Richards grapte later: “Dat was waarschijnlijk het kortste concert dat we ooit hebben gegeven, maar zeker niet het saaiste.” Sindsdien hebben de Stones een bijzondere band met Nederland behouden. Ze kwamen talloze keren terug, van Ahoy tot de Johan Cruijff ArenA, waar tienduizenden fans, van tieners tot grootouders, meeschreeuwden met “Start Me Up.”
Door de jaren heen
De dood van Brian Jones in 1969 was een keerpunt. Hij verdronk in zijn zwembad, kort nadat hij uit de band was gezet. Mick Taylor en later Ronnie Wood vulden zijn plaats in. Ondanks drugs, ruzies, arrestaties en schandalen bleven Jagger en Richards elkaar vinden, als twee magneten die niet zonder elkaar kunnen.
Ze overleefden de punkgolf, de disco, zelfs de digitale revolutie. Hun tours werden steeds groter en hun shows steeds spectaculairder. Albums als “Exile on Main St.”, “Tattoo You” en “Steel Wheels” behoren tot de klassiekers van de rockgeschiedenis.
Keith Richards en de kokosboom
Tijdens hun tour in 2006 nam Keith Richards een korte vakantie op Fiji. Daar besloot hij, niet helemaal nuchter, een kokosnoot uit een boom te halen. Hij klom, gleed uit en viel. Het resultaat was een hersenoperatie. De wereld hield de adem in, maar Richards herstelde wonderbaarlijk snel. Toen een journalist vroeg hoe het kon dat hij nog leefde, zei hij droog: “De duivel is me gewoon nog niet zat.”
De Stones van nu
Meer dan zestig jaar na dat toevallige moment op het station van Dartford staan The Rolling Stones nog steeds op het podium. Charlie Watts overleed in 2021, maar de band speelt door met dezelfde energie, dezelfde grijns, dezelfde vonk die nooit is uitgegaan.
Hun album “Hackney Diamonds” uit 2023 bewees dat ze nog altijd muziek kunnen maken die relevant klinkt, vol jeugdige kracht. Mick Jagger werd tachtig, maar danst nog als een jongen van twintig.
Slot
The Rolling Stones zijn meer dan een band, ze zijn een levende geschiedenis van rock ’n roll. Ze hebben alles meegemaakt: roem, ondergang, opstanding en eeuwigheid. En als je Mick Jagger vraagt wanneer ze stoppen, zegt hij steevast met een grijns: “Stoppen? We stoppen pas als we dood zijn. En misschien niet eens dan.”