Zes stemmen, één geluid
Artiest: Buffoons
Weetje van 5 oktober 2025
In de tweede helft van de jaren zestig verscheen er een Nederlandse zanggroep die een onmiskenbare stempel drukte op de popmuziek: The Buffoons. De zes mannen uit Enschede stonden bekend om hun kristalheldere meerstemmige zang en hun vermogen om elke cover een geheel eigen karakter te geven. In een tijd waarin rockbands en beatgroepen de boventoon voerden, wisten The Buffoons op te vallen met hun loepzuivere harmonieën en charmante podiumuitstraling.
De groep werd in 1966 opgericht door Henk en Albert Smid, samen met Paul Natte, Eddy Ouwens, Hans van Eijck en Jan de Hont. Hun grote kracht zat in hun vocale samenzang: zes stemmen die perfect op elkaar aansloten en samen een warme, volle sound vormden. Ze lieten zich inspireren door Amerikaanse en Britse vocale groepen zoals The Beach Boys en The Hollies, maar voegden daar een eigen Nederlandse touch aan toe.
Doorbraak en gouden jaren
In 1967 braken The Buffoons door met hun versie van Tomorrow Is Another Day, gevolgd door succesvolle singles als It's the End, My Girl Donna en Maria. Hun populariteit groeide razendsnel: optredens bij populaire tv-programma’s zoals Toppop en een constante aanwezigheid op de radio maakten van The Buffoons een van de meest geliefde groepen van Nederland.
Ze stonden bekend als perfectionisten. Elke harmonie, elke overgang werd eindeloos geoefend totdat het precies goed was. Hun professionele instelling zorgde ervoor dat ze zelfs internationaal erkenning kregen – iets wat voor een Nederlandse groep in die tijd allesbehalve vanzelfsprekend was.
Een onverwachte opkomst – de legendarische “fiets”
Een van de charmantste verhalen over The Buffoons speelt zich af tijdens een optreden in een kleine dorpszaal ergens begin jaren ’70. De groep zat vast in het verkeer en kwam hopeloos te laat voor hun eigen show. De zaal zat al vol, het publiek begon ongeduldig te worden en de organisator stond op het punt het optreden af te gelasten.
Toen gebeurde er iets wat niemand ooit zou vergeten. In plaats van een auto of busje doken er zes Buffoons op… op fietsen. Ze hadden hun bus in de file achtergelaten en waren op leenfietsen van voorbijgangers gesprongen om toch nog op tijd te zijn. Met instrumenten op de rug en kostuums half dichtgeritst stormden ze de zaal binnen, waar het publiek hen met luid gejuich ontving.
Het optreden dat volgde was misschien niet hun meest perfecte, maar zeker hun meest memorabele. De Buffoons grapten later dat ze die avond “de eerste zanggroep ter wereld waren die hun show op spierkracht bereikten”.
Erfenis van harmonie
Hoewel de groep in de loop van de jaren ’70 uiteen viel, blijft hun muziek nog altijd gekoesterd. The Buffoons bewezen dat je met vakmanschap, teamwork en een flinke dosis plezier een unieke plaats kunt veroveren in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Hun tijdloze arrangementen en warme samenzang zijn nog steeds te horen op de radio – een echo van een tijd waarin zes stemmen samen één instrument vormden.
Wat erna kwam – nieuwe wegen voor de Buffoons
Na het uiteenvallen van de groep gingen de leden ieder hun eigen weg, vaak nog steeds binnen de muziek. Eddy Ouwens groeide uit tot een van de succesvolste producers van Nederland. Onder zijn artiestennaam Danny Mirror scoorde hij in 1977 een wereldhit met I Remember Elvis Presley (The King Is Dead), een eerbetoon aan de King of Rock ’n Roll. Hij werkte bovendien samen met grote namen als André Hazes, Teach-In en Pussycat, en produceerde nummers die internationaal succes behaalden.
Hans van Eijck bleef actief als toetsenist, componist en arrangeur. Hij was betrokken bij diverse muziekprojecten, schreef muziek voor televisie en begeleidde talloze artiesten in de studio en op het podium.
Jan de Hont, die later vooral bekend werd als gitarist van Ekseption, bouwde een indrukwekkende carrière op in de progressieve rockscene en werkte als sessiemuzikant met vele Nederlandse artiesten.
De broers Henk en Albert Smid bleven hun passie voor muziek trouw en traden nog geregeld op bij speciale gelegenheden en reünies, vaak met een vleugje nostalgie naar de gouden jaren van The Buffoons. Paul Natte stortte zich meer op het schrijven en componeren, onder meer voor andere artiesten en televisieproducties.
Zo bleven alle leden, ieder op hun eigen manier, verbonden aan de muziek. Hun gezamenlijke avontuur als The Buffoons mag dan voorbij zijn, maar de fundamenten die zij legden – liefde voor samenzang, vakmanschap en plezier in muziek – klinken nog altijd door in het werk dat zij daarna maakten.