Van ‘No-Hit Supremes’ tot Wereldsterren
Weetje van 20 september 2026
Drie meisjes uit Detroit met een droom
Het verhaal van The Supremes begint niet in een luxe studio of op een groot podium, maar in Detroit aan het einde van de jaren vijftig. Florence Ballard, Mary Wilson en Diane Ross – die later als Diana Ross wereldberoemd zou worden – waren jonge meisjes uit dezelfde omgeving die allemaal droomden van een leven in de muziek.
Florence Ballard was degene die als eerste bij een nieuw meisjesgroepje terechtkwam. Het idee was om een vrouwelijke tegenhanger te vormen van The Primes, een zanggroep waarin onder anderen Paul Williams zat, die later deel zou uitmaken van The Temptations. Florence vroeg Mary Wilson erbij en niet veel later kwam ook Diane Ross in beeld. Samen met Betty McGlown vormden ze The Primettes.
Diane was toen al bijzonder geïnteresseerd in kleding en uitstraling. Ze werkte enige tijd in een warenhuis in Detroit, volgde lessen in modellenwerk en cosmetologie en droomde van een toekomst waarin muziek en mooie kleding samen konden komen. Zonder het toen te weten beschreef ze daarmee bijna precies wat later het handelsmerk van The Supremes zou worden.
The Primettes traden op bij talentenjachten, schoolfeesten en kleine clubs. Ze wilden maar één ding: binnenkomen bij Motown, het jonge platenlabel van Berry Gordy.
Berry Gordy zei eerst gewoon nee
Via contacten in de buurt wisten de meisjes een auditie bij Motown te regelen. Ze waren ervan overtuigd dat dit hun grote kans was. Berry Gordy zag wel mogelijkheden, maar vond ze nog te jong. Zijn advies was simpel: maak eerst jullie school af.
Voor de meisjes was dat geen reden om weg te blijven.
Ze verschenen regelmatig bij Hitsville U.S.A., het kleine huis aan West Grand Boulevard waar Motown was gevestigd. Ze hingen rond in de studio, zongen achtergrondkoortjes, klapten mee op opnamen en hielpen waar dat mogelijk was. Op die manier maakten ze zichzelf bijna onderdeel van het meubilair.
Uiteindelijk gaf Gordy toe.
In januari 1961 kregen ze een platencontract. Betty McGlown was inmiddels vertrokken en haar plaats was korte tijd ingenomen door Barbara Martin. Gordy wilde bovendien een andere groepsnaam. Florence Ballard kreeg een lijst met mogelijke namen en koos daaruit één naam die aanvankelijk niet iedereen even mooi vond:
The Supremes.
Het zou een van de beroemdste groepsnamen uit de popgeschiedenis worden.
De ‘No-Hit Supremes’
Een platencontract bij Motown betekende nog lang niet dat het succes vanzelf kwam.
Hun eerste singles, waaronder “I Want a Guy” en “Buttered Popcorn”, deden vrijwel niets. Barbara Martin verliet de groep en Diana, Florence en Mary gingen als trio verder.
Terwijl artiesten als The Miracles, Marvin Gaye en The Marvelettes hits begonnen te scoren, bleven The Supremes achter. Binnen Motown kregen ze zelfs een weinig vleiende bijnaam: de “No-Hit Supremes”.
Dat moet behoorlijk hebben gestoken.
Toch bleven ze oefenen. Motown was namelijk veel meer dan alleen een platenmaatschappij. Artiesten kregen lessen in beweging, presentatie, kleding, spreken en etiquette. Berry Gordy wilde dat zijn artiesten niet alleen in een nachtclub konden optreden, maar ook probleemloos in de chicste theaters en televisieprogramma’s konden verschijnen.
Voor The Supremes zou die aanpak later van onschatbare waarde blijken.
De eerste tekenen dat het tij keerde kwamen in 1963 met “When the Lovelight Starts Shining Through His Eyes”. Het nummer werd geproduceerd door Brian Holland, Lamont Dozier en Eddie Holland.
Die drie mannen zouden het leven van The Supremes volledig veranderen.
Een nummer dat eigenlijk voor een andere groep was
In 1964 kregen The Supremes een lied aangeboden waar ze aanvankelijk zelf niet bijzonder enthousiast over waren: “Where Did Our Love Go”.
Het nummer was geschreven door Holland-Dozier-Holland en was eerder bedoeld voor The Marvelettes. Die zagen er echter niet voldoende in.
Daarmee kwam het bij The Supremes terecht.
Tijdens de opname koos Diana Ross voor een opvallend ingetogen zangstijl. Geen grote uithalen, maar een bijna breekbare stem die perfect paste bij het eenvoudige ritme en de bekende stampende beat.
Toen de single eenmaal werd uitgebracht, gebeurde iets waar de groep jarenlang op had gewacht.
“Where Did Our Love Go” bereikte de eerste plaats in Amerika.
En ineens hield het niet meer op.
“Baby Love”, “Come See About Me”, “Stop! In the Name of Love” en “Back in My Arms Again” volgden elkaar in een ongelooflijk tempo op. Binnen ongeveer tien maanden stonden vijf opeenvolgende singles van The Supremes op nummer één.
De meisjes die bij Motown ooit spottend de “No-Hit Supremes” werden genoemd, waren plotseling een van de grootste groepen ter wereld.
Stop! – en één handgebaar dat iedereen kende
Met “Stop! In the Name of Love” ontstond ook een van de beroemdste beelden uit de popmuziek: Diana, Mary en Florence die tijdens het refrein hun hand naar voren staken alsof ze daadwerkelijk iemand tot stoppen wilden dwingen.
De bewegingen van The Supremes waren zorgvuldig ingestudeerd. Motown werkte met choreograaf Cholly Atkins, die artiesten leerde hoe ze met relatief kleine bewegingen een nummer visueel herkenbaar konden maken.
Dat was belangrijk. The Supremes moesten er niet uitzien als drie zangeressen die toevallig naast elkaar stonden. Iedere handbeweging, draai en stap hoorde bij het totaalbeeld.
Ook hun jurken werden steeds spectaculairder. Pailletten, veren, lange handschoenen en perfect gekapte pruiken maakten hen tot stijliconen.
Hun uitstraling hielp bovendien grenzen te doorbreken. In een Amerika waarin rassenscheiding nog maar net wettelijk werd afgebouwd, verschenen drie jonge zwarte vrouwen elegant gekleed in de grootste televisieprogramma’s van het land.
Toen ze in december 1964 voor het eerst in The Ed Sullivan Show verschenen, keken miljoenen Amerikanen naar hen.
Achter de glitter zag Amerika niet alles
Het leven onderweg was niet altijd zo schitterend als de jurken deden vermoeden.
Motown stuurde zijn artiesten met de zogenaamde Motortown Revue door heel Amerika. Vooral in de zuidelijke staten kregen zwarte artiesten nog rechtstreeks te maken met rassenscheiding. Hotels weigerden kamers, restaurants weigerden eten te serveren en zelfs bij sommige benzinestations waren ze niet welkom.
Mary Wilson herinnerde zich later een bijzonder angstig moment in Birmingham, Alabama. Na een optreden stapten de artiesten weer richting hun tourbus toen ze harde knallen hoorden.
Later bleek dat er op de bus was geschoten.
Het contrast kon nauwelijks groter zijn. Op het podium werden The Supremes toegejuicht door een gemengd publiek; enkele minuten later werden ze buiten geconfronteerd met een totaal andere werkelijkheid.
Juist daardoor kreeg hun succes een betekenis die verder ging dan alleen platen verkopen.
Ze konden zelfs de Beatles bijhouden
Halverwege de jaren zestig waren The Supremes niet meer weg te denken uit de hitlijsten.
“I Hear a Symphony”, “You Can’t Hurry Love”, “You Keep Me Hangin’ On”, “Love Is Here and Now You’re Gone” en “The Happening” werden enorme successen.
Hun album “The Supremes A’ Go-Go” bereikte in 1966 de eerste plaats van de Amerikaanse albumlijst. Daarmee waren The Supremes de eerste vrouwelijke groep die met een album de top van de Billboard 200 bereikte.
In die jaren werden hun prestaties regelmatig vergeleken met die van The Beatles.
Het bijzondere was dat het geluid van The Supremes eigenlijk heel zorgvuldig in elkaar was gezet. Achter de dames stond de fantastische Motown-huisband The Funk Brothers, met muzikanten als bassist James Jamerson en drummer Benny Benjamin. Holland-Dozier-Holland leverde melodieën die eenvoudig klonken maar bijzonder slim waren opgebouwd.
En boven dat alles klonk Diana’s lichte, direct herkenbare stem, met Mary en Florence die de harmonieën vormden.
Samen werkte het perfect.
Maar binnen de groep veranderde er iets
Naarmate het succes groter werd, verschoof de aandacht steeds nadrukkelijker naar Diana Ross.
Berry Gordy zag in haar iemand die ook buiten The Supremes een grote ster kon worden. Diana stond steeds duidelijker in het middelpunt en in 1967 werd zelfs de officiële naam van de groep gewijzigd in:
Diana Ross & The Supremes.
Voor Florence Ballard was dat een pijnlijke ontwikkeling.
Florence had aan de basis van de groep gestaan en beschikte bovendien over een krachtige stem. Maar terwijl Diana steeds meer aandacht kreeg, raakte Florence steeds ongelukkiger. Spanningen binnen de groep en met de leiding van Motown namen toe.
In 1967 werd Florence uiteindelijk vervangen door Cindy Birdsong, afkomstig uit Patti LaBelle & The Blue Belles.
Voor het publiek leek het misschien slechts een wisseling van groepslid. Achter de schermen betekende het het einde van de oorspronkelijke drie vriendinnen die samen vanuit Detroit aan hun avontuur waren begonnen.
Het verdere leven van Florence zou helaas veel minder gelukkig verlopen. Na een mislukte poging om een solocarrière op te bouwen raakte ze in financiële en persoonlijke problemen. Ze overleed in 1976, slechts 32 jaar oud.
Een nieuw geluid voor Diana Ross & The Supremes
Met Cindy Birdsong gingen Diana Ross & The Supremes verder.
De muziek veranderde eveneens. Holland-Dozier-Holland vertrok bij Motown na een zakelijk conflict en de groep moest het voortaan zonder het schrijversteam doen dat zoveel van hun grote hits had gemaakt.
Toch kwamen er opnieuw successen.
“Reflections” kreeg een moderner, bijna psychedelisch geluid. Met “Love Child” scoorden ze in 1968 opnieuw een Amerikaanse nummer-éénhit. Het lied behandelde een onderwerp dat voor een keurige Motown-groep enkele jaren eerder nauwelijks denkbaar zou zijn geweest: een kind dat buiten het huwelijk werd geboren.
Maar achter de schermen stond de volgende grote verandering al vast.
Diana Ross zou solo gaan.
Hun laatste nummer-éénhit bevatte een bijzonder geheim
Voor Diana’s afscheid werd “Someday We’ll Be Together” uitgekozen.
De titel kon nauwelijks toepasselijker zijn.
Het verscheen onder de naam Diana Ross & The Supremes en werd hun twaalfde en laatste Amerikaanse nummer-éénhit. Op de laatste Billboard Hot 100 van de jaren zestig stond het zelfs bovenaan.
Maar er zat iets merkwaardigs achter die plaat.
Mary Wilson en Cindy Birdsong zijn helemaal niet op de opname te horen.
Diana Ross nam het nummer op met producer Johnny Bristol. De vrouwelijke achtergrondstemmen werden door andere Motown-zangeressen ingezongen. Bristol stond tijdens Diana’s opname in de studio aanwijzingen te geven en zong haar af en toe bemoedigend toe. Een deel daarvan beviel zo goed dat zijn stem gewoon op de uiteindelijke plaat bleef staan.
Daardoor werd het grote afscheidsnummer van Diana Ross & The Supremes feitelijk opgenomen zonder twee van de drie Supremes.
Bijna niemand die de plaat destijds kocht wist dat.
De laatste avond met Diana
Op 14 januari 1970 kwam in het Frontier Hotel in Las Vegas een einde aan Diana Ross & The Supremes.
Het was hun laatste optreden samen.
Aan het einde van de show werd Diana’s opvolgster Jean Terrell aan het publiek voorgesteld. Daarmee was meteen duidelijk dat The Supremes zouden blijven bestaan.
Diana Ross begon vervolgens aan haar solocarrière en groeide uit tot een van de bekendste zangeressen en entertainers ter wereld.
Mary Wilson bleef achter als het laatste oorspronkelijke groepslid. Met Jean Terrell en Cindy Birdsong begon een nieuw hoofdstuk. Die bezetting scoorde onder andere met “Up the Ladder to the Roof”, “Stoned Love” en “Nathan Jones”.
In de jaren daarna volgden opnieuw veranderingen. Cindy Birdsong vertrok, keerde terug en vertrok later opnieuw. Onder anderen Lynda Laurence, Scherrie Payne en Susaye Greene maakten deel uit van latere bezettingen.
The Supremes bleven platen maken en gingen mee met de veranderende muziek van de jaren zeventig, van soul richting funk en disco.
Maar de enorme reeks wereldhits uit de jaren zestig kwam niet meer terug.
Het echte einde van The Supremes
In 1977 viel uiteindelijk het doek.
Na bijna twintig jaar vanaf de eerste dagen van The Primettes hield The Supremes op te bestaan. Mary Wilson had de groep kort daarvoor verlaten en de overgebleven bezetting besloot niet verder te gaan.
Daarmee eindigde een groep die ooit was begonnen met een paar tienermeisjes uit Detroit die zo graag bij Motown wilden horen dat ze steeds opnieuw bij de studio kwamen opdagen.
Ze hadden twaalf Amerikaanse nummer-éénhits op hun naam gekregen en waren wereldwijd een voorbeeld geworden voor vrouwelijke zanggroepen die na hen kwamen.
In 1988 werden Diana Ross, Mary Wilson en Florence Ballard als The Supremes opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame.
En misschien ligt het mooiste deel van hun verhaal wel helemaal aan het begin.
Berry Gordy vond hen ooit nog niet goed genoeg voor een platencontract. Later werden ze binnen Motown plagend de “No-Hit Supremes” genoemd. En “Where Did Our Love Go”, de plaat die alles veranderde, was een nummer dat een andere groep niet eens wilde hebben.
Uitgerekend dat lied zette de deur open naar een van de indrukwekkendste succesreeksen uit de geschiedenis van de popmuziek.
Van drie jonge meisjes uit Detroit naar fonkelende jurken, uitverkochte zalen, wereldhits en miljoenen verkochte platen.
De naam die ooit zomaar van een lijstje werd gekozen bleek uiteindelijk wonderlijk goed gekozen.
Ze werden werkelijk The Supremes.