Duran Duran – Rio, roem en een carrière die blijft verrassen
Weetje van 23 augustus 2026
Het begon met twee jongens, een film en een idee
Het verhaal van Duran Duran begint niet in een grote studio, niet bij een platenmaatschappij en zelfs niet met een complete band. Het begint eind jaren zeventig in Birmingham, waar twee jonge muziekliefhebbers, John Taylor en Nick Rhodes, droomden van een groep die anders moest klinken dan alles wat er op dat moment rondliep.
Punk was groot, maar John en Nick wilden méér. Ze hielden van David Bowie en Roxy Music, maar ook van disco, elektronische muziek en de opkomende synthesizers. Muziek moest volgens hen niet alleen goed klinken, maar er ook goed uitzien.
Zelfs de naam ontstond bijna toevallig. Op een avond zaten John en Nick naar de sciencefictionfilm *Barbarella* uit 1968 te kijken. In die film komt de zonderlinge wetenschapper Dr. Durand Durand voor. Toen de naam in de film werd uitgesproken, keek John naar Nick en zei in feite: dát klinkt als een goede naam voor een band.
Ze namen de naam over, al spelden ze hem iets anders: Duran Duran.
Jaren later vertelde John Taylor met enige humor dat hij destijds niet eens wist dat de naam van het filmpersonage eigenlijk met extra d's werd geschreven.
Een band die voortdurend van vorm veranderde
De eerste versie van Duran Duran leek nog helemaal niet op de groep die later wereldberoemd zou worden. In 1978 bestond de bezetting onder meer uit Stephen Duffy, Simon Colley, John Taylor en Nick Rhodes.
John speelde aanvankelijk zelfs gitaar in plaats van bas.
Er kwamen en gingen zangers en gitaristen. Stephen Duffy vertrok, Andy Wickett werd zanger, later kwam Jeff Thomas en ondertussen sloot drummer Roger Taylor zich aan.
Roger had trouwens geen enkele familieband met John Taylor. En toen later ook gitarist Andy Taylor erbij kwam, bestond de groep ineens uit drie mannen met de achternaam Taylor die geen familie van elkaar waren.
Langzaam vielen de puzzelstukjes op hun plaats.
Maar het belangrijkste puzzelstuk moest nog binnenwandelen.
De Rum Runner: overdag werken, 's avonds dromen
Een beslissende plek in het verhaal was de Rum Runner, een nachtclub aan Broad Street in Birmingham.
De eigenaren, de broers Paul en Michael Berrow, zagen iets in de jonge groep. Ze gaven de muzikanten niet alleen een plek om te repeteren, maar ook baantjes in de club zodat ze niet ergens anders overdag hoefden te werken.
John Taylor stond onder meer bij de deur, Nick Rhodes draaide platen als dj en Roger Taylor werkte in de bediening.
Boven en achter de club werd ondertussen gerepeteerd.
Vanuit de verschillende ruimtes hoorden ze voortdurend muziek uit de discotheek: Bowie, Roxy Music, disco uit New York, punk, elektronische muziek en jazzfunk. Roger Taylor vertelde later dat al die verschillende stijlen als het ware door de muren hun repetitieruimte binnenkwamen en uiteindelijk onderdeel werden van het geluid van Duran Duran.
Ze hadden nauwelijks geld, maar ze hadden iets veel belangrijkers: tijd, een repetitieruimte en mensen om zich heen die in hen geloofden.
Toen kwam Simon Le Bon binnenlopen
In mei 1980 had de band nog steeds een zanger nodig.
Een barmeisje van de Rum Runner kende toevallig iemand die misschien geschikt was. Het was haar voormalige vriend: Simon Le Bon.
Simon verscheen voor zijn auditie in een opvallende broek met roze luipaardmotief en had een schrift bij zich vol teksten en gedichten.
Het moet een bijzondere eerste ontmoeting zijn geweest.
De anderen zagen onmiddellijk dat hij uitstraling had. Hij zag eruit als iemand die op een podium hoorde te staan. Maar minstens zo belangrijk was dat schrift.
Duran Duran had op dat moment muzikale ideeën waarvoor nog teksten ontbraken. Simon bladerde door zijn verzameling en ontdekte dat sommige teksten wonderwel bij de muziek pasten.
In datzelfde schrift stond al een tekst die later zou uitgroeien tot *The Chauffeur*.
Simon dacht aanvankelijk dat hij de zomer misschien eens met die jongens zou proberen.
Die zomer duurt inmiddels al meer dan 45 jaar.
De vijf waren compleet
Ook voor de gitaarpositie werd gezocht. In april 1980 plaatste de groep een advertentie in het muziektijdschrift *Melody Maker*. Ze zochten een energieke gitarist.
Andy Taylor uit Newcastle reageerde.
Hij had ondanks zijn jonge leeftijd al behoorlijk wat ervaring en had door Europa getoerd. Zijn auditie maakte voldoende indruk om hem meteen binnen te halen.
Daarmee ontstond de klassieke bezetting:
Simon Le Bon als zanger, Nick Rhodes op keyboards, John Taylor op bas, Roger Taylor op drums en Andy Taylor op gitaar.
Hun eerste gezamenlijke nummer werd *Sound of Thunder*.
In juli 1980 stond deze bezetting voor het eerst samen op het podium van de Rum Runner. Een van de nummers waarmee ze die avond openden was opmerkelijk genoeg geen eigen nummer, maar Donna Summers elektronische discoklassieker *I Feel Love*.
De combinatie van rock, disco, basgitaar en synthesizers die later zo herkenbaar zou worden, zat er dus vanaf het begin al in.
Planet Earth: ineens stonden ze op televisie
Aan het einde van 1980 tekende Duran Duran bij EMI.
Begin 1981 verscheen de eerste single: *Planet Earth*.
Het nummer bereikte in Groot-Brittannië de twaalfde plaats. Voor een jonge band uit een nachtclub in Birmingham was dat al indrukwekkend.
Maar hun volgende grote stap kwam met *Girls on Film*.
De muziek was pakkend, maar de bijbehorende videoclip zorgde voor enorme aandacht. De ongecensureerde versie was zo uitdagend dat televisiestations hem niet zomaar konden uitzenden.
Dat bleek uiteindelijk eerder een voordeel dan een nadeel.
Iedereen wilde ineens weten wie die vijf jongens waren.
Duran Duran begreep bovendien eerder dan veel andere bands dat de videoclip niet alleen een promofilmpje hoefde te zijn. Een muziekvideo kon een miniatuurfilm worden.
Precies op het juiste moment verscheen MTV.
En Duran Duran had de beelden waar MTV naar zocht.
Rio en het beeld van een onbereikbaar leven
In 1982 kwam het album *Rio*.
Met nummers als *Hungry Like the Wolf*, *Save a Prayer* en natuurlijk *Rio* veranderde alles.
Voor verschillende videoclips reisde de band naar Sri Lanka. Voor *Rio* trokken ze met regisseur Russell Mulcahy naar Antigua.
Zon, zee, helderblauw water, exotische locaties, mooie kleding en een zeiljacht: het leek alsof Duran Duran in een wereld leefde waar iedere dag vakantie was.
Dat beeld was zorgvuldig opgebouwd, maar het werkte ongelooflijk goed.
Miljoenen tieners zagen de clips en wilden niet alleen de platen hebben; ze wilden onderdeel zijn van die wereld.
Bij de opnames waren de rollen soms behoorlijk speels verdeeld. In de clip van *Rio* is John Taylor bijvoorbeeld met een saxofoon op een rots te zien, Nick Rhodes dobbert ermee op een vlot en Roger Taylor is degene die uiteindelijk in een net op het strand belandt.
Het zijn beelden die tientallen jaren later nog onmiddellijk herkenbaar zijn.
Van popgroep naar wereldverschijnsel
Vanaf dat moment ging het razendsnel.
Duran Duran werd een van de grootste bands ter wereld. Concertzalen vulden zich met gillende fans en de media begonnen vergelijkingen te maken met de hysterie rond The Beatles.
*Is There Something I Should Know?* werd een enorme hit. Daarna verscheen in 1983 het album *Seven and the Ragged Tiger*, met onder meer *Union of the Snake* en *The Reflex*.
Bij *The Reflex* kwam Nile Rodgers in beeld.
Rodgers, bekend van Chic, maakte een remix die het nummer een veel steviger dansritme gaf. Het werd een gigantische internationale hit.
Die samenwerking bleek belangrijker dan men toen kon vermoeden. Meer dan veertig jaar later zouden Duran Duran en Nile Rodgers nog steeds samen muziek maken.
Wild Boys en een videoclip die groter moest dan groot
Duran Duran had inmiddels ontdekt dat een videoclip eigenlijk geen grenzen hoefde te hebben.
Voor *The Wild Boys* uit 1984 werd werkelijk alles uit de kast gehaald. De video van Russell Mulcahy leek eerder op een spectaculaire sciencefictionfilm dan op een gewone muziekclip.
Een van de beroemdste beelden toont Simon Le Bon vastgebonden aan een enorme molen die ronddraait terwijl hij telkens onder water verdwijnt.
Het zag er indrukwekkend uit, maar tijdens de opnamen liep het bijna verkeerd af toen het mechanisme stopte terwijl Simon onder water zat. De zanger wist uiteindelijk veilig los te komen.
Het typeerde de periode: bij Duran Duran moest alles steeds groter, spectaculairder en opvallender.
Een toevallige ontmoeting en James Bond
In 1985 kwam er een kans voorbij waar bijna iedere Britse band van droomt: een nummer voor James Bond.
Het begon volgens de bandgeschiedenis met een toevallige ontmoeting tussen John Taylor en Bond-producent Albert “Cubby” Broccoli.
John was een enorme Bondliefhebber en vroeg hem vrij rechtstreeks wanneer hij eens iemand fatsoenlijks een Bondnummer zou laten maken.
In plaats van beledigd te zijn, ontstond er een gesprek.
Duran Duran werd gekoppeld aan de legendarische Bondcomponist John Barry en het resultaat was *A View to a Kill*, de titelsong van de gelijknamige film met Roger Moore.
Het nummer bereikte de eerste plaats van de Amerikaanse Billboard Hot 100.
Daarmee schreef de groep Bondgeschiedenis.
Live Aid en daarna ineens een andere richting
Op 13 juli 1985 trad Duran Duran op tijdens Live Aid in Philadelphia.
Niemand wist toen dat dit voorlopig het laatste optreden zou zijn van de klassieke vijfmansbezetting.
De druk van jaren touren, opnemen, interviews geven en vrijwel voortdurend in de belangstelling staan begon zijn tol te eisen.
De leden wilden andere dingen proberen.
John Taylor en Andy Taylor begonnen samen met Robert Palmer en Tony Thompson de rockgroep The Power Station.
Simon Le Bon, Nick Rhodes en Roger Taylor gingen de andere kant op en vormden Arcadia. Hun album *So Red the Rose* leverde onder meer *Election Day* op.
Toen Duran Duran weer verderging, besloten Roger en Andy niet terug te keren.
De vijf waren ineens drie geworden: Simon, Nick en John.
Notorious: opnieuw beginnen
Veel bands zouden na zo'n verandering langzaam zijn verdwenen.
Duran Duran deed het tegenovergestelde.
In 1986 verscheen *Notorious*. Opnieuw speelde Nile Rodgers een belangrijke rol, ditmaal als producer.
De groep klonk volwassener en funkier. De extravagante New Romantic-kleding van de eerste jaren maakte langzaam plaats voor een ander uiterlijk.
Maar de muziekwereld veranderde eveneens.
Aan het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig waren de posters uit tienerkamers verdwenen en kwamen andere stijlen op. Grunge en alternatieve rock bepaalden steeds meer het muzikale landschap.
Het leek er even op dat Duran Duran vooral een herinnering aan de jaren tachtig zou worden.
Toen kwam er onverwacht een nummer dat alles veranderde.
Ordinary World: de comeback die niemand zag aankomen
In 1992 begon *Ordinary World* op Amerikaanse radiostations te verschijnen, nog voordat de officiële singlecampagne goed en wel op gang was gekomen.
Het nummer klonk totaal anders dan het uitbundige *Rio* of *The Reflex*.
Het was kwetsbaar en melancholisch.
Simon Le Bon schreef de tekst mede vanuit zijn verdriet om een overleden vriend. Daardoor kreeg het nummer een persoonlijke lading die mensen over de hele wereld raakte.
*Ordinary World* werd een enorme hit.
Kort daarna volgde *Come Undone*.
Het album waarop beide nummers stonden werd officieel simpelweg *Duran Duran* genoemd, maar omdat op de hoes trouwfoto's van de ouders van de bandleden stonden, werd het al snel bekend als *The Wedding Album*.
Meer dan tien jaar na hun eerste succes bewees de band ineens dat ze meer konden zijn dan een jaren-tachtigfenomeen.
Er kwamen opnieuw moeilijke jaren
De bezetting bleef veranderen.
Gitarist Warren Cuccurullo, die al langer met de groep speelde, werd een belangrijk bandlid. John Taylor vertrok in de tweede helft van de jaren negentig om zich op andere projecten en zijn solocarrière te richten.
Een tijdlang waren Simon Le Bon en Nick Rhodes de enige leden uit de beroemde bezetting die nog over waren.
Albums als *Medazzaland* en *Pop Trash* vonden hun publiek, maar de enorme commerciële successen uit eerdere jaren waren voorbij.
Toch hielden Simon en Nick de naam in leven.
En achter de schermen begon iets te gebeuren waarvan fans jarenlang hadden gedacht dat het onmogelijk was.
De vijf mannen vonden elkaar opnieuw
Rond 2001 gebeurde het bijna ondenkbare.
Simon Le Bon, Nick Rhodes, John Taylor, Roger Taylor en Andy Taylor besloten weer samen te werken.
Voor het eerst sinds 1985 waren de klassieke vijf weer bijeen.
Het duurde enige tijd voordat er nieuwe muziek verscheen. Ze wilden niet simpelweg teren op oude roem; er moest een album komen dat bestaansrecht had naast hun vroegere werk.
In 2004 verscheen *Astronaut*.
De single *(Reach Up for the) Sunrise* werd een grote hit en tijdens concerten bleek dat de oude chemie nog steeds aanwezig was.
Voor fans die de groep in de jaren tachtig hadden gevolgd, was het bijzonder om de vijf mannen weer naast elkaar op één podium te zien.
Maar de hereniging hield niet voorgoed stand.
In 2006 vertrok Andy Taylor opnieuw.
Sindsdien bestaat de vaste kern uit Simon Le Bon, Nick Rhodes, John Taylor en Roger Taylor.
Een band die weigerde een nostalgieact te worden
Duran Duran had gemakkelijk ieder jaar hetzelfde rijtje jaren-tachtighits kunnen spelen.
Maar dat wilden ze nooit.
Ze bleven nieuwe platen maken en zochten bewust samenwerking met artiesten en producers uit jongere generaties.
*All You Need Is Now* verscheen aan het begin van het nieuwe decennium en werd gevolgd door *Paper Gods* in 2015.
Op dat laatste album werkten ze onder anderen opnieuw met Nile Rodgers.
In 2021 verscheen *Future Past*, waarop de groep samenwerkte met artiesten als Tove Lo en de Japanse band CHAI.
Het merkwaardige aan Duran Duran werd steeds duidelijker: de synthesizers, baslijnen en dansritmes waarmee ze begin jaren tachtig vernieuwend waren, waren inmiddels weer volop teruggekeerd in moderne popmuziek.
De band die ooit futuristisch wilde klinken, hoorde daardoor opnieuw verrassend goed bij het heden.
Eindelijk de Rock & Roll Hall of Fame
In 2022 volgde een belangrijke erkenning.
Duran Duran werd opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame.
Simon Le Bon, Nick Rhodes, John Taylor en Roger Taylor stonden bij de ceremonie op het podium. Ook Andy Taylor hoorde bij de leden die werden geëerd, maar hij kon zelf niet aanwezig zijn.
Tijdens de avond speelde de band onder meer *Girls on Film*, *Hungry Like the Wolf* en *Ordinary World*.
Het was een fraai moment in hun geschiedenis.
De jongens die ooit zonder geld baantjes aannamen in een nachtclub in Birmingham stonden nu officieel tussen de belangrijkste namen uit de pop- en rockgeschiedenis.
Danse Macabre bracht oude vrienden weer samen
In 2023 verraste Duran Duran opnieuw met *Danse Macabre*.
Het idee was ontstaan na een bijzondere Halloween-show in Las Vegas op 31 oktober 2022. De band had het podium gevuld met skeletten, grafstenen, spinnenwebben en andere duistere beelden en speelde een aantal nummers die al jaren niet meer live waren uitgevoerd.
De avond beviel zo goed dat ze besloten het idee verder uit te werken tot een heel album.
Er gebeurde daarbij iets bijzonders.
Voor verschillende opnamen werkten zowel Andy Taylor als voormalig gitarist Warren Cuccurullo opnieuw met de band.
Mensen die in verschillende perioden deel hadden uitgemaakt van Duran Duran kwamen zo muzikaal weer bij elkaar.
Het album bevatte nieuwe nummers, opnieuw opgenomen eigen werk en uitvoeringen van nummers van andere artiesten, waaronder *Psycho Killer*, *Paint It Black* en *Ghost Town*.
Het was typisch Duran Duran: zelfs Halloween veranderden ze in iets stijlvols, dansbaars en een beetje vreemd.
Meer dan 45 jaar later nog steeds nieuwe muziek
En dan komen we bij het heden.
In 2026 bestaat de vaste band nog steeds uit Simon Le Bon, Nick Rhodes, John Taylor en Roger Taylor.
Ze geven nog altijd grote concerten en stonden op 5 juli 2026 opnieuw als hoofdact in BST Hyde Park in Londen.
Misschien nog opmerkelijker: ze brengen nog steeds nieuwe muziek uit.
In april 2026 verscheen *Free To Love*, opnieuw samen met Nile Rodgers.
De oorsprong van de titel is eigenlijk prachtig eenvoudig. John Taylor speelde tijdens het schrijven met de woorden “free for love”. Simon hoorde daarin iets anders en kwam op *Free To Love*.
Zo ontstond meer dan vier decennia na *The Reflex* opnieuw een nummer uit de samenwerking tussen Duran Duran en Nile Rodgers.
De cirkel lijkt daarmee bijna rond.
Van roze luipaardbroek tot volle arena's
Als je terugkijkt op de geschiedenis van Duran Duran is hun grootste prestatie misschien niet eens één bepaalde hit.
Het is het feit dat ze er nog zijn.
De muziekindustrie veranderde van vinyl naar cassette, van cassette naar cd, van cd naar downloads en uiteindelijk naar streaming. MTV maakte van videoclips een wereldwijde industrie en verloor jaren later vrijwel die hele rol weer. Muziekstijlen kwamen, verdwenen en keerden opnieuw terug.
Duran Duran maakte het allemaal mee.
Ze begonnen met nauwelijks geld in een nachtclub in Birmingham. John stond bij de deur, Nick draaide platen, Roger werkte in de club en ergens in een achterkamertje probeerden ze een eigen geluid te vinden.
Toen liep er op een dag een lange jongeman binnen in een opvallende roze luipaardbroek, met een schrift vol teksten onder zijn arm.
Niemand in die ruimte kon toen weten dat nummers uit dat schrift tientallen jaren later nog door stadions zouden klinken.
Van *Planet Earth* tot *Rio*, van *The Reflex* tot *A View to a Kill*, van *Ordinary World* tot *Come Undone* en van *Sunrise* tot *Free To Love*: Duran Duran bleef voortdurend veranderen zonder ooit helemaal op te houden Duran Duran te zijn.
Misschien is dat uiteindelijk hun geheim.
Niet proberen jong te blijven.
Wel nieuwsgierig blijven.