Muziek die begon op de dijk en nooit meer verdween
Artiest: The Cats
Weetje van 4 januari 2026
The Cats van Volendamse dijk tot internationaal succes
De geschiedenis van The Cats begint niet in glitter en spotlights, maar op de dijk van Volendam. In de late jaren vijftig groeit daar een groep jongens op met muziek in het bloed. Geen academische opleiding, geen groot plan – alleen gitaren, samenzang en een onweerstaanbaar gevoel voor melodie. Wat volgt, is een muzikaal avontuur dat zou uitgroeien tot de blauwdruk van de beroemde Palingsound.
Het begin: muziek als tweede natuur
Volendam was in die tijd een dorp waar muziek overal was. In cafés, op feestjes en gewoon thuis. Cees Veerman, Piet Veerman, Arnold Mühren en Jaap Schilder speelden aanvankelijk covers van Everly Brothers-achtige nummers. Meerstemming zingen ging hen zo natuurlijk af dat het nauwelijks geoefend leek.
De jongens traden soms op zonder echte naam. Pas toen een caféhouder hen aankondigde als “die katten uit Volendam”, bleef de naam hangen. The Cats waren geboren – simpel, eigenwijs en typisch Volendams.
De doorbraak: Lea en de Palingsound
In 1968 komt alles samen met het nummer “Lea”. De song slaat in als een bom. Niet alleen in Nederland, maar ook daarbuiten. Wat mensen raakt, is moeilijk te omschrijven: melancholie, warmte en een bijna weemoedige romantiek. Het geluid wordt later bekend als de Palingsound – een term die eerst spottend werd gebruikt, maar uiteindelijk een eretitel werd.
Wat veel fans niet weten: de band was zelf verbaasd over het succes. Volendam bleef hun thuisbasis, en na optredens gingen ze vaak gewoon weer naar huis. Geen sterallures, wél vakmanschap.
Waar komt de naam Palingsound vandaan?
De term Palingsound is niet door The Cats zelf bedacht, en ook niet ontstaan binnen Volendam. De naam werd begin jaren zeventig geïntroduceerd door Willem van Kooten, die zich in radioprogramma’s bediende van het alter ego Joost den Draaijer. In die rol draaide hij platen en voorzag die van licht ironisch commentaar.
Tijdens uitzendingen op zeezender Radio Veronica gebruikte Van Kooten de term Palingsound om het karakteristieke Volendamse geluid te benoemen: melodieus, meerstemmig, licht melancholisch en onmiskenbaar herkenbaar. De benaming was aanvankelijk speels en een tikje spottend bedoeld, verwijzend naar de palingvisserij waar Volendam om bekendstond.
Wat begon als een grap, bleef echter hangen. Het publiek nam de term over, platenmaatschappijen gebruikten hem en muziekjournalisten maakten er een genre van. Uiteindelijk werd Palingsound geen karikatuur, maar een geuzennaam – een label waar bands als The Cats juist hun plaats in de Nederlandse muziekgeschiedenis aan te danken hebben.
Successen, druk en verschil van inzicht
Begin jaren zeventig volgen de hits elkaar snel op: “Why”, “One Way Wind”, “Marian”, “Vaya con Dios”. The Cats worden een hitmachine. Maar succes heeft ook een keerzijde. Het constante touren, de verwachtingen van platenmaatschappijen en interne meningsverschillen zorgen voor spanning.
Soms werd er hevig gediscussieerd over één akkoord of tekstregel, om daarna lachend gezamenlijk in het café te eindigen. Muzikale ruzie hoorde erbij – maar het dorp bleef altijd de verbindende factor.
Internationaal succes – zelfs zonder ambitie
Ironisch genoeg werden The Cats ook buiten Nederland groot, vooral in Duitsland en Zuid-Afrika. Zonder zich echt op het buitenland te richten, verkochten ze daar honderdduizenden platen. Zuid-Afrika omarmde hun muziek alsof het lokaal erfgoed was.
De band trad er op voor uitverkochte zalen, terwijl ze in Volendam nog steeds gewoon over straat konden. Dat contrast typeert The Cats misschien wel het best.
Het einde: stoppen op eigen voorwaarden
In 1985 valt definitief het doek. Geen ruzie die escaleert, geen schandaal – maar het besef dat het genoeg is geweest. Ieder gaat zijn eigen weg. Piet Veerman scoort nog een grote solosucces met “Sailing Home”, terwijl andere leden zich meer terugtrekken.
Het stoppen voelde voor veel fans als het einde van een tijdperk. Maar The Cats verdwenen nooit echt. Hun muziek bleef op de radio, op feesten, op cassettebandjes in auto’s – en later natuurlijk op internet en webradio’s zoals HoefVinyl.
De blijvende erfenis
Vandaag de dag zijn The Cats niet zomaar een band uit het verleden. Ze zijn onderdeel van het Nederlandse muzikale DNA. Zonder hen geen BZN, geen 3JS, geen hele Volendamse muziektraditie zoals we die nu kennen.
Hun kracht? Eenvoud, emotie en echtheid. Geen opsmuk. Gewoon liedjes die binnenkomen.
________________________________________
Voor veel luisteraars blijft één ding gelden:
Zet een nummer van The Cats op, en je bent even terug. Op de dijk. In de tijd. In het gevoel.