Chi Coltrane – van pianowonder tot tijdloze rocklegende
Artiest: Chi Coltrane
Weetje van 11 oktober 2026
Een meisje dat de poppen liet liggen voor de piano
Chi Coltrane werd op 6 november 1948 geboren in Racine, in de Amerikaanse staat Wisconsin. Ze groeide op in een groot gezin met zeven kinderen. Haar vader had Duitse wortels en speelde viool, maar opvallend genoeg begon Chi haar muzikale ontdekkingstocht niet dankzij een zorgvuldig uitgestippeld lesprogramma. Ze vond de muziek eigenlijk zelf.
Toen ze ongeveer zeven jaar oud was, ging ze regelmatig spelen bij een vriendinnetje uit de buurt. In eerste instantie waren het gewoon twee meisjes die met poppen speelden, totdat Chi in de woonkamer een piano ontdekte. Vanaf dat moment werden de poppen steeds minder interessant. Chi ging achter de toetsen zitten en probeerde uit eigen beweging melodieën te vinden.
Later herinnerde ze zich dat haar moeder eerder al briefjes van school had gekregen waarin stond dat haar dochter opvallend muzikaal begaafd was. Daar was thuis aanvankelijk niet zoveel aandacht aan besteed. Pas toen haar moeder haar daadwerkelijk piano hoorde spelen, begon duidelijk te worden dat er iets bijzonders aan de hand was.
Chi probeerde meerdere instrumenten, maar besloot al jong dat ze zich volledig op de piano wilde richten. Haar gedachte was eenvoudig: liever één instrument werkelijk beheersen dan van alles een beetje kunnen. De piano zou de rest van haar carrière haar belangrijkste muzikale partner blijven.
Van Wisconsin naar de clubs van Chicago
Als jonge vrouw trok Chi richting Chicago. Rond 1970 begon ze daar met de groep Chicago Coltrane op te treden. De muziek was een mengeling van blues, rock, funk, soul en gospel. Vooral haar manier van pianospelen trok aandacht. Ze begeleidde zichzelf niet voorzichtig, maar speelde alsof de piano onderdeel was van de ritmesectie.
Daarbij kwam een krachtige stem die totaal niet leek te passen bij het beeld van de jonge blonde vrouw achter de piano. Haar optredens konden binnen enkele minuten omslaan van ingetogen naar explosief.
Langzaam begon haar naam buiten Chicago rond te zingen. Een belangrijk moment kwam toen ze namens de Verenigde Staten optrad tijdens een internationaal rockfestival in Rio de Janeiro. Voor tienduizenden bezoekers liet ze zien dat ze ook een enorm podium aankon. Volgens haar eigen officiële geschiedenis stonden er ongeveer 50.000 mensen voor het podium.
Na haar terugkeer in Amerika kwam haar muziek terecht bij platenbaas Clive Davis van Columbia Records. Toen Chi voor hem achter de piano plaatsnam en begon te zingen, hoefde ze naar eigen zeggen niet eens haar eerste nummer af te maken. Davis wilde haar hebben.
Een platencontract was binnen.
Thunder and Lightning – en plotseling was ze een ster
In 1972 verscheen haar eerste album, simpelweg Chi Coltrane genoemd. De nummers schreef ze zelf, iets wat in die tijd voor een jonge vrouwelijke artiest nog lang niet vanzelfsprekend was.
De eerste grote klap kwam met Thunder and Lightning. Het nummer werd in Amerika een grote hit en bereikte nummer 17 in de Billboard Hot 100. Ook in Europa sloeg haar combinatie van rock, gospel en pianospel goed aan.
Alles leek aanwezig voor een enorme internationale carrière. Ze werd op televisie uitgenodigd, trad op in grote shows en deelde affiches met artiesten als The Who, The Eagles, Stevie Wonder en Rod Stewart.
Toch was Chi nooit iemand die zich gemakkelijk liet kneden door de muziekindustrie. Ze was eigenzinnig, wilde haar eigen nummers schrijven en wilde invloed houden op de manier waarop haar platen klonken.
Dat leverde prachtige muziek op, maar maakte haar tegelijkertijd minder eenvoudig te verkopen als doorsnee popster.
Het lied dat onderweg in een auto ontstond
Het nummer waarmee Chi Coltrane in Nederland onsterfelijk zou worden, ontstond op een opmerkelijk gewone plek: in de auto.
Chi reed samen met haar moeder toen regels en melodieën voor een nieuw lied in haar hoofd begonnen te ontstaan. Omdat Chi zelf achter het stuur zat, kon ze niets opschrijven. Haar moeder moest daarom onderweg de woorden noteren terwijl Chi ze bedacht.
Dat lied werd Go Like Elijah.
De inspiratie kwam uit een verhaal dat Chi als kind op de zondagsschool had gehoord. Het Bijbelse verhaal vertelt hoe de profeet Elia niet op gewone wijze sterft, maar in een vurige wagen met paarden naar de hemel wordt gevoerd.
Chi combineerde dat verhaal met haar eigen gedachten over begrafenissen. Ze herinnerde zich sombere plechtigheden, huilende mensen en mensen die in de regen rondom een graf stonden. Ze vond dat idee van afscheid nemen verschrikkelijk definitief.
Waarom zou vertrekken niet juist iets feestelijks kunnen zijn?
Die gedachte werd de kern van het nummer: wanneer haar tijd ooit zou komen, wilde ze niet dat mensen verdrietig bij een graf zouden staan. Ze wilde vertrekken zoals Elia — recht omhoog, met witte paarden en vuur.
Het leverde een nummer op dat tegelijkertijd over de dood ging én ongelooflijk levenslustig klonk.
Nederland valt massaal voor Chi
In Amerika was Go Like Elijah geen gigantische hit. In Nederland gebeurde precies het tegenovergestelde.
Begin 1973 schoot het nummer omhoog in de Nederlandse hitlijsten. Op 3 maart bereikte Chi Coltrane de eerste plaats van de Top 40. Daar bleef ze drie weken staan en in totaal stond het nummer dertien weken genoteerd.
Nederland werd daarmee een van de landen waar haar muziek het sterkst werd omarmd.
Wie haar in die tijd op televisie zag, vergat haar niet gemakkelijk. Lange blonde haren, een krachtige stem en vooral die enorme aanslag op de piano. Ze zat niet rustig achter haar instrument; ze leek er bijna mee in gevecht.
Tijdens haar bezoek aan Nederland trad ze begin maart 1973 op tijdens het Popgala in Voorburg. Chi wilde dat haar liveoptreden perfect zou zijn en vroeg om extra repetitietijd. Die tijd ging ten koste van de Nederlandse groep Supersister. Niet iedereen in de Nederlandse muziekpers kon dat waarderen en er verschenen behoorlijk kritische stukken over haar gedrag.
Maar misschien zegt het juist iets over haar perfectionisme. Wanneer Chi Coltrane het podium opging, wilde ze geen half werk leveren.
Het Nederlandse publiek trok zich van de kritiek weinig aan.
Ook de opvolger You Were My Friend werd hier een succes.
Succes betekende niet automatisch geluk
Na zo'n spectaculaire start leek het logisch dat Chi Coltrane jarenlang in de hoogste regionen van de hitlijsten zou blijven. Zo liep het niet.
In 1973 begon ze bovendien steeds meer controle over haar eigen muziek te nemen. Voor haar tweede album Let It Ride nam ze zelf een groot deel van de productie op zich.
Ze werkte daarbij met indrukwekkende muzikanten en arrangeurs. Onder anderen Paul Buckmaster, bekend van zijn werk met Elton John, leverde arrangementen. Ook Merry Clayton, beroemd geworden door haar zangpartij op Gimme Shelter van The Rolling Stones, werkte mee.
Muzikaal werd Chi steeds ambitieuzer.
Commercieel werd het moeilijker.
De platen kregen goede recensies, maar de grote Amerikaanse verkoopcijfers bleven uit. Bovendien voelde Chi zich steeds minder thuis bij de constante promotie die van een popster werd verlangd. Interviews, fotosessies, televisieoptredens en jezelf voortdurend verkopen waren voor haar geen doel op zich.
Ze wilde vooral muziek maken.
Een opmerkelijk gemist Brits televisieoptreden
Dat een carrière soms door vreemde omstandigheden kan worden beïnvloed, bleek toen Chi in Groot-Brittannië voet aan de grond probeerde te krijgen.
Er stond een optreden gepland in het invloedrijke televisieprogramma The Old Grey Whistle Test. Zo'n optreden kon voor een artiest enorm belangrijk zijn.
Het ging echter niet door vanwege een vakbondsregel.
Wanneer een Amerikaanse artiest op de Britse televisie verscheen, moest er in ruil daarvoor ook een Britse artiest op Amerikaanse televisie worden geboekt. Dat bleek op korte termijn niet te regelen.
Het televisieoptreden werd geschrapt.
In landen als Nederland en Duitsland bestonden dergelijke problemen niet en juist daar groeide haar populariteit verder.
Het is een mooi voorbeeld van hoe een kleine bureaucratische regel soms invloed kan hebben op de loop van een muziekcarrière.
Europa wordt haar tweede thuis
Na het album Road to Tomorrow uit 1977 koos Chi voor een grote verandering. Ze verliet Los Angeles en vestigde zich voor langere tijd in Europa.
Vooral Duitsland werd belangrijk.
Daar kon ze muziek maken zonder voortdurend gevangen te zitten in het Amerikaanse sterrensysteem. Ze tekende bij het Duitse label Teldec en bracht in de jaren tachtig verschillende albums uit.
Haar geluid veranderde mee met de tijd. De piano bleef belangrijk, maar synthesizers en de strakkere Europese productiestijl van de jaren tachtig kregen meer ruimte.
Opmerkelijk genoeg kon de vrouw die enkele jaren eerder nog door miljoenen mensen op televisie was gezien in Europa soms betrekkelijk anoniem leven en werken.
Voor haar was dat niet noodzakelijk een nadeel.
Ze heeft nooit de indruk gewekt beroemd te willen zijn om het beroemd zijn.
Waarom het ineens stil werd
Na The Message uit 1986 werd het rondom Chi Coltrane steeds stiller.
Er verschenen nauwelijks nieuwe platen en grote tournees verdwenen. Ze werkte nog wel aan muziek, onder andere voor Duitse producties, en werkte in 1991 samen met Tangerine Dream, maar bij het grote publiek verdween ze langzaam uit beeld.
Dat leidde tot iets merkwaardigs.
In Nederland bleef Go Like Elijah gewoon op de radio klinken, terwijl veel luisteraars nauwelijks wisten wat er met de zangeres zelf was gebeurd.
Chi koos steeds nadrukkelijker voor een leven buiten de schijnwerpers. Ze verdween niet omdat ze plotseling niet meer kon zingen of spelen. Ze had eenvoudigweg weinig behoefte aan het circus rondom de muziekindustrie.
Dat paste eigenlijk bij de vrouw die altijd al liever achter een piano zat dan bij een reclamecampagne.
De piano bleef haar grote liefde
In latere interviews vertelde Chi iets opvallends over haar manier van werken.
Hoewel moderne studio's inmiddels vol stonden met computers en digitale instrumenten, bleef de echte vleugel voor haar onvervangbaar.
Ze ging uiteindelijk wel met programma's als Pro Tools werken en gebruikte moderne keyboards, maar wanneer ze over een akoestische piano sprak, klonk dezelfde liefde als toen ze als zevenjarig meisje dat instrument bij haar vriendinnetje ontdekte.
Voor nieuw studiowerk kreeg ze zelfs een grote Yamaha-vleugel ter beschikking.
Voor Chi was de piano nooit alleen begeleiding voor haar stem.
Het was haar instrument, haar ritmesectie en soms bijna haar complete orkest.
Na jaren stilte ineens weer terug
In 2009 gebeurde iets wat veel liefhebbers niet meer hadden verwacht.
Chi Coltrane kwam terug.
Ze verscheen opnieuw op het podium en bracht Yesterday, Today & Forever uit. Op het album stonden oude nummers, nieuwe opnamen en nieuw werk.
Nederland speelde opnieuw een rol in haar terugkeer. Op 10 oktober 2009 trad ze bijvoorbeeld op in Vredenburg in Utrecht.
Meer dan vijfendertig jaar nadat Nederland massaal voor Go Like Elijah was gevallen, zat daar opnieuw diezelfde vrouw achter de piano.
Ouder natuurlijk, maar met dezelfde herkenbare manier van spelen en zingen.
Ook Paul Buckmaster werkte opnieuw met haar. Hij vertelde dat een van haar nieuwe nummers hem tijdens het arrangeren zo raakte dat hij zijn werk enkele keren moest onderbreken.
Na tientallen jaren bleek de muzikale band uit haar beginperiode dus nog altijd te bestaan.
Meer dan alleen Go Like Elijah
Het is begrijpelijk dat Chi Coltrane in Nederland vooral wordt verbonden met Go Like Elijah. Het nummer hoort inmiddels bij het collectieve geheugen van de jaren zeventig.
Toch doet alleen die ene hit haar eigenlijk tekort.
Luister naar Thunder and Lightning, You Were My Friend, The Wheel of haar latere platen en je hoort een muzikante die veel meer was dan een zangeres met één grote hit.
Ze schreef zelf, arrangeerde, produceerde en was technisch een bijzonder sterke pianiste.
Misschien heeft juist haar afkeer van het voortdurend promoten van zichzelf ervoor gezorgd dat haar naam minder groot werd dan haar talent rechtvaardigde.
Maar haar muziek is blijven bestaan.
En het einde? Dat is er nog niet
Een verhaal over Chi Coltrane kan nog niet worden afgesloten met een definitief einde. Ze leeft nog en haar officiële kanalen zijn nog altijd aan haar muziek gewijd.
Haar grootste commerciële successen liggen inmiddels meer dan vijftig jaar achter ons, maar Go Like Elijah blijft in Nederland ieder jaar opnieuw opduiken. Het nummer stond bijvoorbeeld ook in 2025 opnieuw in de Top 2000.
Daarmee gebeurde uiteindelijk iets wat misschien wel beter bij Chi Coltrane past dan tientallen vluchtige hits.
Ze maakte één van die platen die simpelweg niet verdwijnen.
En iedere keer wanneer die eerste stevige pianoaanslagen uit de luidsprekers komen, gebeurt er iets bijzonders. Voor een paar minuten zitten we weer in 1973 en verschijnt opnieuw die jonge blonde Amerikaanse vrouw achter haar piano.
Niet voorzichtig.
Niet bescheiden.
Maar met donder en bliksem.