Drie Limburgse zussen die met Mississippi de wereld veroverden
Artiest: Pussycat
Weetje van 4 oktober 2026
Drie zusjes uit Limburg
Lang voordat de naam Pussycat op platenhoezen over de hele wereld verscheen, begon het verhaal heel bescheiden in Zuid-Limburg. Marianne, Betty en Toni Veldpaus groeiden op in Treebeek, in de mijnstreek rond Brunssum en Hoensbroek. Het gezin kende al vroeg verdriet. Hun vader overleed zelfs een week voordat Toni, de jongste van de drie, in 1953 werd geboren.
Hun moeder hertrouwde later met de Poolse mijnwerker Steffan Kowalczyk. Hij beschouwde de drie meisjes als zijn eigen dochters en zou zonder het toen te kunnen vermoeden een beslissende rol spelen in hun latere leven. Toen de zusjes nog maar ongeveer zes tot acht jaar oud waren, kregen ze ieder een kleine akoestische gitaar cadeau.
Er werd gitaarles geregeld en thuis werd veel gezongen. Al snel bleek dat de stemmen van de drie meisjes bijzonder mooi bij elkaar pasten. Niet omdat iemand hen had verteld hoe close harmony hoorde te klinken, maar doordat ze van jongs af aan samen zongen en elkaar bijna vanzelf aanvoelden.
Zo ontstonden de **Drie Zingende Zusjes**.
Van Duitse liedjes naar The Beatles en Motown
In het begin bestond hun repertoire vooral uit populaire Duitse liedjes. Ze traden op tijdens feestjes, carnaval en talentenjachten. Maar de muziekwereld veranderde razendsnel. The Beatles verschenen, Motown werd populair en ook de Bee Gees maakten grote indruk.
Via hun gitaarleraar kwamen de zusjes in contact met de jonge gitarist **Werner Theunissen**. Hij was nog maar een jaar of achttien, maar zou uiteindelijk een van de belangrijkste personen uit hun muzikale leven worden.
Theunissen leerde hen nieuwe akkoorden en liet hen kennismaken met moderne popmuziek. De drie meisjes veranderden geleidelijk van zingende kinderen in een echte groep. Betty speelde sologitaar, Marianne basgitaar en Toni nam steeds vaker de belangrijkste zangpartijen voor haar rekening.
Hun nieuwe naam werd **The BG’s from Holland**. BG stond officieel voor *Beat Girls*, al dachten veel mensen dat de naam iets met de Bee Gees te maken had. Helemaal vreemd was dat niet: nummers van de Bee Gees stonden regelmatig op hun repertoire.
Een stem die je onmiddellijk herkende
Vooral de stem van Toni viel op. Ze zong niet glad of keurig zoals veel zangeressen in die periode. Haar stem had iets hees, warms en een beetje melancholisch.
Juist dat kleine rauwe randje zou later perfect blijken te passen bij nummers over verlangen, verloren liefde en herinneringen.
Maar een grote carrière lag nog helemaal niet voor het oprapen. De meisjes traden veel op, werden steeds beter en kregen lokaal behoorlijk wat bekendheid, maar landelijk wilde het nog niet echt lukken.
De groep veranderde opnieuw van naam en ging verder als **Sweet Reaction**.
Sweet Reaction en een reeks mislukte pogingen
Sweet Reaction werd steeds meer een volledige band. Toni kreeg een relatie met gitarist **Lou Willé**, met wie ze in 1972 trouwde. Ook andere Limburgse muzikanten sloten zich aan.
Er werden singles opgenomen, maar een echte hit bleef uit.
Toni probeerde het zelfs korte tijd alleen. In 1973 verscheen een solosingle onder de artiestennaam **Sally Lane**. Eigenlijk had die naam *Shelley Lane* moeten zijn, maar bij de productie van de plaat werd de naam verkeerd op de hoes gezet. En zo werd Toni door een simpele fout ineens Sally Lane.
Ook die plaat bracht niet de grote doorbraak.
Achteraf gezien is het bijna komisch: de toekomstige zangeres van een miljoenenhit probeerde op allerlei manieren een voet tussen de deur te krijgen, terwijl het lied dat alles zou veranderen al praktisch binnen handbereik lag.
Een liedje waar ze zelf nauwelijks iets in zagen
Werner Theunissen bleef nummers schrijven voor de drie zussen. Hij hield onder andere erg van **Massachusetts** van de Bee Gees en schreef in die sfeer een rustig countryachtig nummer.
De titel was **Mississippi**.
Binnen de groep veroorzaakte het bepaald geen explosie van enthousiasme. Het nummer werd wel tijdens optredens gespeeld, maar de leden van de band waren zelf helemaal niet zulke grote liefhebbers van traditionele countrymuziek. Ze hielden meer van pop, soul en countryrock zoals The Eagles.
Toen Sweet Reaction cassettebandjes met eigen nummers naar platenmaatschappijen stuurde, moest er voldoende materiaal op staan. *Mississippi* werd daarom ook maar toegevoegd.
En juist dát nummer trok de aandacht.
EMI hoort iets wat de band zelf nog niet hoort
Bij EMI/Bovema in Heemstede zag men mogelijkheden. Producer **Eddy Hilberts** werd bij de groep betrokken en er kwam een platencontract.
Ook de naam Sweet Reaction verdween. Vanaf dat moment heette de groep:
**Pussycat.**
Hilberts had veel ervaring met countrymuziek en gaf *Mississippi* tijdens de studio-opnamen nog nadrukkelijker die warme countrysfeer. Dat was opmerkelijk, want juist het nummer waar de groep zelf niet onmiddellijk verliefd op was, werd door de platenmaatschappij gezien als de sterkste troef.
De single verscheen in 1975.
En vervolgens gebeurde er…
vrijwel niets.
Mississippi dreigt geruisloos te verdwijnen
De eerste maanden leek *Mississippi* op weg naar hetzelfde lot als de eerdere platen van de groep. Radiostations pakten hem nauwelijks op en de verkoop stelde weinig voor.
Tot radiopresentatrice **Meta de Vries** het nummer hoorde.
Zij vond het prachtig en begon het regelmatig te draaien. Het aardige was dat ze aanvankelijk dacht dat Pussycat een buitenlandse, waarschijnlijk Engelse groep was.
Andere diskjockeys namen het nummer over. Ineens begonnen platenzaken exemplaren te bestellen. De verkoop liep op en Pussycat werd uitgenodigd voor televisie.
Binnen enkele weken veranderde alles.
*Mississippi* bereikte de eerste plaats in Nederland.
Maar Nederland bleek slechts het begin.
Van Limburg naar de rest van de wereld
Het nummer verspreidde zich over Europa en daarna ver daarbuiten. Duitsland, België, Oostenrijk, Zwitserland, Ierland, Engeland, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en verschillende andere landen gingen overstag.
In Groot-Brittannië gebeurde iets bijzonders. Daar dachten sommige mensen juist dat Pussycat een **Amerikaanse** groep was. De Limburgse achtergrond en het bijna vanzelfsprekende countrygeluid waren kennelijk zo overtuigend dat niemand direct aan Nederland dacht.
In oktober 1976 bereikte *Mississippi* de eerste plaats van de Britse hitlijst en bleef daar vier weken staan.
Daarmee werd Pussycat de **eerste Nederlandse groep ooit die een nummer 1-hit in Groot-Brittannië behaalde**.
Van *Mississippi* werden uiteindelijk wereldwijd miljoenen exemplaren verkocht.
Het liedje dat bijna als opvulling op een demonstratiebandje was beland, had drie Limburgse zussen wereldberoemd gemaakt.
De telefoniste die ineens een wereldster was
Het succes kwam zo snel dat het gewone leven aanvankelijk gewoon doorging.
Toni werkte namelijk nog als telefoniste bij DSM. Terwijl haar stem in steeds meer landen uit de radio klonk, zat zij dus nog gewoon achter de telefoon.
Pas op **1 april 1976** nam ze ontslag.
Vanaf dat moment was muziek geen hobby of avondwerk meer. Pussycat was een professionele band geworden met televisieoptredens, interviews, reizen, hotels en optredens in het buitenland.
De overgang moet enorm zijn geweest: enkele maanden eerder hopen dat een plaatje misschien een keer op de radio zou komen en korte tijd later op vliegvelden worden opgewacht omdat mensen je herkenden.
Pussycat bleek veel meer dan alleen Mississippi
Een wereldhit kan ook een gevaar zijn. Sommige groepen verdwijnen na één gigantisch succes vrijwel onmiddellijk.
Pussycat niet.
Na *Mississippi* volgden platen als **Georgie**, **Smile**, **My Broken Souvenirs**, **If You Ever Come to Amsterdam**, **Wet Day in September** en **Hey Joe**.
Vooral *My Broken Souvenirs* liet horen waarom Toni’s stem zo goed werkte. Ze kon een liedje zingen alsof ze het verhaal zelf had meegemaakt. De samenzang met Marianne en Betty maakte het typische Pussycat-geluid compleet.
Werner Theunissen bleef ondertussen een uitzonderlijk belangrijke rol spelen. De man die ooit als jonge gitaarleraar bij de zusjes terecht was gekomen, schreef uiteindelijk tientallen nummers voor de groep.
Zonder dat eerste contact tussen een gitaarleraar en drie Limburgse meisjes zou de Nederlandse popgeschiedenis er waarschijnlijk heel anders hebben uitgezien.
Drie zussen tussen vliegtuigen, studio’s en hotels
Succes betekende ook een leven dat steeds minder normaal werd. Pussycat verscheen veelvuldig op televisie, vooral ook in Duitsland, waar de groep bijzonder populair was.
De drie zussen bleven daarbij het herkenbare middelpunt. Waar ze vroeger thuis samen hadden geoefend, stonden ze nu voor televisiecamera’s in verschillende landen.
Toch bleef er iets opvallend gewoons rond Pussycat hangen. Geen zorgvuldig geconstrueerde exotische achtergrond, maar drie Limburgse zussen die toevallig beschikten over een combinatie van stemmen die miljoenen mensen aansprak.
Ze hoefden zich bovendien nauwelijks anders voor te doen. Dat warme, enigszins melancholische geluid kwam rechtstreeks voort uit de muziek waarmee ze waren opgegroeid.
Een bijzondere voorwaarde in Zuid-Afrika
In 1978 reisde Pussycat voor optredens naar Zuid-Afrika. Het was de periode waarin daar nog apartheid heerste.
De groep was al vaker gevraagd om naar het land te komen. Binnen Pussycat werd echter duidelijk gemaakt dat ze alleen wilden optreden wanneer hun publiek niet op huidskleur gescheiden zou worden.
Vooral Betty maakte daar een punt van en de andere bandleden steunden haar.
Uiteindelijk ging de Zuid-Afrikaanse organisatie akkoord en trad Pussycat op voor een gemengd publiek.
Voor een popgroep die vooral was gekomen om liedjes te zingen was dat in het Zuid-Afrika van 1978 allerminst vanzelfsprekend.
De keerzijde van jarenlang succes
Aan de buitenkant zag het bestaan van Pussycat er prachtig uit: hits, gouden platen, buitenlandse reizen en volle zalen.
Maar een band van dat formaat werd steeds duurder.
Waar in de jaren zeventig complete groepen met muzikanten door Europa trokken, veranderde de muziekindustrie in het begin van de jaren tachtig. Discotheken werden belangrijker, optredens met volledige bands werden kostbaarder en platenmaatschappijen keken steeds scherper naar verkoopcijfers.
Ook muzikale smaken veranderden. De warme country-pop waarmee Pussycat zo succesvol was geworden, moest concurreren met disco, synthesizerpop en de nieuwe productiestijlen van de jaren tachtig.
De grote internationale successen werden minder vanzelfsprekend.
Van volledige band naar de drie zussen
Geleidelijk verdwenen muzikanten uit de vaste bezetting. Pussycat werd steeds meer een formatie rond Toni, Betty en Marianne.
De drie zussen bleven optreden en opnemen, maar de tijd waarin vrijwel iedere nieuwe single automatisch grote aandacht kreeg was voorbij.
Dat betekende niet dat het publiek hen vergeten was. Vooral in Nederland en Duitsland bleef Pussycat een bekende naam.
Maar na jarenlang reizen, opnemen en optreden begon het leven buiten de groep eveneens belangrijker te worden.
Een carrière die als kind was begonnen met drie kleine gitaren had inmiddels meer dan twintig jaar van hun leven bepaald.
In 1985 valt het doek
In **1985** kwam er een einde aan Pussycat als actieve groep.
Niet met één dramatische ruzie of een sensationele breuk, maar omdat de omstandigheden waren veranderd en de drie zussen ieder hun eigen weg wilden gaan.
Toni had ondertussen één van de herkenbaarste stemmen van Nederland en besloot verder te gaan als solozangeres. Haar karakteristieke stem bleef daardoor nog jarenlang te horen op platen, tijdens optredens en in samenwerkingen met andere artiesten.
Betty en Marianne kozen veel meer voor een leven buiten de voortdurende druk van een internationale muziekcarrière.
Daarmee sloot een hoofdstuk dat ooit was begonnen met drie meisjes, drie gitaren en muzieklessen in Limburg.
Een rivier die nooit meer helemaal ophield te stromen
Pussycat zou later nog incidenteel samenkomen en de muziek bleef opnieuw worden uitgebracht. Maar de grote periode van de groep lag tussen het midden van de jaren zeventig en 1985.
En boven alles bleef natuurlijk dat ene nummer bestaan.
**Mississippi.**
Een lied waar de groep aanvankelijk zelf niet bijzonder enthousiast over was. Een nummer dat maandenlang nauwelijks werd gedraaid. Een single die pas begon te leven doordat één radiopresentatrice hem oppikte.
Daarna ging het razendsnel.
Miljoenen verkochte platen, een nummer 1-hit in Engeland, optredens over de hele wereld en drie zussen uit de Limburgse mijnstreek die plotseling tussen de grote internationale namen stonden.
Misschien is dat wel het mooiste aan het verhaal van Pussycat.
Hun beroemdste lied werd niet bedacht door een grote buitenlandse hitfabriek. Het werd geschreven door **Werner Theunissen**, de jonge man die jaren eerder gewoon hun gitaarleraar was geweest.
En de stemmen die uiteindelijk over de hele wereld uit miljoenen radio’s klonken, waren dezelfde drie stemmen die ooit thuis begonnen als de **Drie Zingende Zusjes**.
Soms begint een wereldsucces niet in Londen, Nashville of Los Angeles.
Soms begint het gewoon met drie kleine gitaren in Limburg.