Een leven op zijn eigen ritme
Artiest: Prince
Weetje van 27 september 2026
Een jongen uit Minneapolis
Prince Rogers Nelson werd op 7 juni 1958 geboren in Minneapolis, in een gezin waar muziek bijna vanzelfsprekend was. Zijn vader speelde piano en zijn moeder zong. Al jong zat Prince achter de toetsen; later leerde hij zichzelf gitaar, bas en drums. Als tiener speelde hij met vrienden in bandjes en schreef hij zijn eigen muziek. Hij leek al vroeg te weten dat hij niet in één hokje paste: in zijn hoofd konden funk, rock, soul en pop prima naast elkaar bestaan.
Een mooi beeld uit die begintijd is dat van de stille jongen die liever muziek maakte dan uitlegde wat hij dacht. Toen zijn eerste manager hem vroeg om te laten horen wat hij kon, kwam Prince niet met een lang verhaal. Hij liet zijn muziek spreken. Zijn talent en vastberadenheid brachten hem uiteindelijk bij Warner Bros., waar hij opvallend veel zeggenschap kreeg voor zo’n jonge artiest.
De jongen die een hele band in zijn eentje was
In 1978 verscheen *For You*, Princes debuutalbum. Hij was toen pas negentien. Op de plaat zong hij, schreef hij de muziek en speelde hij vrijwel alle instrumenten zelf. Zijn stem is zelfs op de titelsong te horen als een laag over laag opgebouwde begroeting: alsof hij de luisteraar persoonlijk zijn nieuwe muzikale wereld binnenleidt.
Dat perfectionisme had ook een keerzijde. Prince werkte eindeloos aan de opnamen en vond later zelf dat zijn debuut té gepolijst klonk. Op zijn volgende album, *Prince*, liet hij meer ruimte voor de energie van een echte band. Die verandering was meteen hoorbaar: de muziek werd ruwer, directer en meer gemaakt om ook op een podium te leven.
Minneapolis krijgt een eigen geluid
Met *Dirty Mind*, *Controversy* en *1999* bouwde Prince in de vroege jaren tachtig aan een geluid dat later bekend werd als de Minneapolis-sound. Strakke drumcomputers en diepe funk gingen samen met scheurende gitaren, dansbare ritmes en teksten die durfden te schuren. Hij speelde met verwachtingen over mannelijkheid, seksualiteit en geloof, maar liet zich door geen enkele verwachting vastzetten.
De videoclip van “Little Red Corvette” hielp zijn muziek een groter publiek te bereiken. Het nummer werd een hit op radiozenders die verschillende muziekstijlen naast elkaar draaiden. Ook MTV, dat destijds nog maar weinig zwarte artiesten prominent uitzond, nam de clip veelvuldig op. Prince bracht zo werelden bij elkaar die de muziekindustrie vaak gescheiden hield.
Een regenboog die live begon
Veel mensen kennen “Purple Rain” als de grote titelsong uit de film, maar het lied begon op een podium. Op 3 augustus 1983 speelde Prince het voor het eerst tijdens een benefietconcert in First Avenue, de club in Minneapolis waar hij vaak optrad. De avond bracht geld op voor Minnesota Dance Theatre. Het publiek hoorde dus al een vroege versie van een lied dat later wereldberoemd zou worden. De opname van het optreden werd de basis voor de versie op het album.
De film *Purple Rain* uit 1984 maakte van Prince een wereldster en leverde hem een Oscar op voor de muziek. Toch was het verhaal geen letterlijke weergave van zijn jeugd. De film gebruikte wel zijn eigen wereld als inspiratie: Minneapolis, de clubscene, de spanning tussen ambitie en familie en de muziek die uit die omgeving voortkwam.
Altijd zelf de regie houden
Achter de flamboyante gitaren zat een artiest die zijn werk zorgvuldig wilde beheersen. Dat botste soms met zijn platenmaatschappij. Prince vond dat hij méér muziek kon maken en uitbrengen dan zijn contract toeliet. In de jaren negentig zette hij daarom het woord “slave” op zijn wang en verscheen hij met een onuitspreekbaar symbool als artiestennaam. Het was zijn manier om publiekelijk te protesteren tegen de controle over zijn muziek en zijn naam.
Ook buiten zijn eigen platen om liet hij zijn sporen na. Hij schreef liedjes voor andere artiesten en gebruikte daarbij soms een schuilnaam. “Manic Monday”, de grote hit van The Bangles, werd bijvoorbeeld geschreven onder de naam Christopher. Zo kon een lied van Prince een heel ander leven krijgen in de stemmen en stijl van een andere groep.
Een kluis vol muziek
Prince bleef veranderen. Na *Purple Rain* volgden onder meer *Around the World in a Day*, *Sign o’ the Times* en *Diamonds and Pearls*: albums waarop hij steeds nieuwe kleuren toevoegde aan zijn muziek. Hij kon de ene dag een grote pophit maken en de volgende dag verdwijnen in een lange jamsessie. In zijn studio’s nam hij voortdurend ideeën op, soms alleen achter een piano, soms met muzikanten tot diep in de nacht. Een privé-opname uit 1983 laat hem thuis aan de piano horen terwijl hij werkt aan liedjes die later bekend zouden worden.
Die werklust liet een enorme verzameling muziek achter, waaronder liedjes en versies die tijdens zijn leven niet waren uitgebracht. Voor Prince was muziek niet alleen een eindproduct voor de winkels. Het was iets waaraan je telkens opnieuw kon beginnen, iets dat kon groeien, veranderen en op een onverwacht moment weer tevoorschijn kon komen.
Zijn laatste dagen
Ook in zijn latere jaren bleef Prince optreden en muziek uitbrengen. Hij bleef dicht bij Minneapolis en werkte vanuit Paisley Park, zijn studio en creatieve thuisbasis. In april 2016 trad hij nog op en verscheen hij kort bij een evenement in Paisley Park. Enkele dagen daarvoor had zijn vliegtuig een noodlanding gemaakt, waarna hij medische hulp kreeg.
Op 21 april 2016 werd Prince op 57-jarige leeftijd dood aangetroffen in Paisley Park. De lijkschouwer stelde vast dat hij was overleden aan een accidentele overdosis fentanyl, een krachtige pijnstiller. Zijn dood maakte pijnlijk duidelijk hoe weinig buitenstaanders wisten van wat er zich achter de gesloten deuren van zijn leven afspeelde.
De muziek blijft bewegen
Prince liet geen eenvoudig verhaal achter van een artiest die één stijl vond en daar zijn hele leven bij bleef. Hij was gitarist, zanger, componist, producer en een muzikant die het liefst zelf bepaalde hoe zijn werk klonk en waar het terechtkwam. Soms gaf hij anderen een lied dat hun carrière veranderde; soms hield hij muziek jarenlang voor zichzelf.
Zijn nalatenschap zit daarom niet alleen in de bekende hits. Ze zit ook in de onverwachte overgangen: van fluisterzachte zang naar een gierende gitaarsolo, van een dansvloer naar een gospelkoor, van een eerste opname in een club naar een lied dat de hele wereld meezong. Prince is er niet meer, maar zijn muziek klinkt alsof ze nog altijd onderweg is.