Michael Jackson – Van The Jackson 5 tot eeuwige wereldster
Artiest: Michael Jackson
Weetje van 16 augustus 2026
Michael Jackson – van een klein huis in Gary naar de hele wereld
Het verhaal van Michael Joseph Jackson begint op 29 augustus 1958 in Gary, Indiana. Niet in Hollywood, niet tussen limousines en gouden platen, maar in een eenvoudig huis waar muziek vooral iets was wat je zelf maakte. Vader Joe speelde gitaar en de kinderen Jackson bleken stuk voor stuk muzikaal gevoel te hebben.
Michael was nog maar een kleine jongen toen zijn oudere broers Jackie, Tito en Jermaine begonnen te spelen. Aanvankelijk stond hij niet eens nadrukkelijk op de voorgrond. Hij zong mee, speelde wat percussie en keek vooral ontzettend goed naar alles wat er om hem heen gebeurde. Maar zodra hij een microfoon in handen kreeg, werd duidelijk dat er iets bijzonders aan de hand was. Hij zong niet als een kind dat een liedje had ingestudeerd. Hij zong alsof hij precies begreep waar het lied over ging.
Een jongetje dat volwassen zangers naar huis zong
De broers trokken langs talentenjachten, scholen en kleine zalen in en rond Gary en Chicago. Michael was vaak de jongste deelnemer, maar juist hij trok de meeste aandacht. Hij keek naar artiesten als James Brown, Jackie Wilson en de grote Motown-sterren en bestudeerde niet alleen hoe zij zongen, maar ook hoe ze stonden, liepen en bewogen.
In 1967 traden de broers op in het beroemde Apollo Theater in Harlem. Voor volwassen artiesten was dat al een zenuwslopende plek, laat staan voor een stel jongens uit Indiana. Toch wonnen ze wedstrijden en begonnen muzikanten in de professionele wereld over hen te praten.
Hun eerste plaat verscheen nog vóór Motown. Voor het kleine Steeltown-label namen ze het nummer Big Boy op. Michael was pas negen jaar oud. Wie die opname nu terughoort, hoort nog duidelijk een kinderstem, maar ook al die typische uithalen en ritmische accenten die later onmiddellijk herkenbaar zouden worden als Michael Jackson.
De man die Motown overtuigde
Een belangrijke ontmoeting vond plaats toen Bobby Taylor van Bobby Taylor & The Vancouvers de jongens zag optreden in Chicago. Hij was zo onder de indruk dat hij vond dat Motown ze móést zien.
Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Berry Gordy zat helemaal niet te wachten op nóg een act met kinderen. Kinderen betekenden schoolbegeleiding, ouders, speciale contracten en allerlei praktische problemen. Suzanne de Passe, die bij Motown werkte, zag de jongens echter optreden en bleef bij Gordy aandringen: deze groep mocht hij niet laten lopen.
Uiteindelijk kwam er een echte auditie. Michael zong, danste en deed alles wat hij al jarenlang op kleine podia had geoefend. De twijfel verdween.
Later leek het door de naam van hun debuutalbum, Diana Ross Presents The Jackson 5, alsof Diana Ross de groep persoonlijk had ontdekt. Het werkelijke verhaal was mooier: de jongens hadden zich jarenlang van podium naar podium omhoog gewerkt en verschillende mensen, onder wie Bobby Taylor en Suzanne de Passe, hadden ervoor gevochten om ze bij Motown binnen te krijgen.
I Want You Back – en ineens stond de wereld op zijn kop
Eind 1969 verscheen I Want You Back. Daarna ging het razendsnel. ABC, The Love You Save en I'll Be There volgden. De eerste vier grote singles van The Jackson 5 bereikten allemaal de eerste plaats in Amerika.
Op televisie zag het publiek vijf jongens in kleurrijke kleding, perfect synchroon dansend, met vooraan een piepkleine Michael die zong alsof hij al twintig jaar op het podium stond.
Maar achter die vrolijke optredens zat keihard werk. Repetities werden eindeloos herhaald. Een pas die niet gelijk was, moest opnieuw. Een zangpartij die beter kon, werd opnieuw gedaan. Michael ontwikkelde daardoor al op jonge leeftijd een bijna obsessief oog voor details. Goed was voor hem zelden goed genoeg.
Het leverde hem iets bijzonders op: terwijl andere kinderen nog aan het ontdekken waren wat ze later wilden worden, was Michael Jackson al een internationale ster.
Ben – een nummer over een rat dat een wereldhit werd
Michael begon al snel ook platen zonder zijn broers te maken. Got to Be There liet horen dat hij ook buiten The Jackson 5 overeind bleef, maar in 1972 gebeurde iets merkwaardigs.
Hij zong Ben, de titelsong van een film over een jongen die bevriend raakt met een rat.
Op papier klinkt dat nauwelijks als materiaal voor een gevoelige wereldhit. Michael zong het echter alsof hij afscheid nam van zijn beste vriend. Het nummer werd zijn eerste Amerikaanse nummer 1 als soloartiest.
Dat typeerde hem. Geef Michael Jackson een tekst die op het eerste gezicht misschien eenvoudig leek en hij kon er door zijn stem iets kwetsbaars van maken. Luister vooral naar de laatste regels van Ben: daar hoor je nog het kind, maar tegelijkertijd al de zanger die later miljoenen mensen stil kon krijgen.
De ontmoeting die alles veranderde
In de tweede helft van de jaren zeventig verlieten de broers Motown en gingen verder als The Jacksons. Michael kreeg meer ruimte om zelf muziek te schrijven. Nummers als Shake Your Body (Down to the Ground) lieten al horen welke kant hij op wilde.
Maar het echte keerpunt kwam buiten de platenstudio.
In 1978 speelde Michael de Scarecrow in de film The Wiz, naast Diana Ross. Bij die productie werkte ook Quincy Jones. Michael wilde een nieuw soloalbum gaan maken en vroeg Quincy wie volgens hem een geschikte producer zou zijn.
Quincy vond dat Michael niet verder hoefde te zoeken.
Het was het begin van een van de beroemdste samenwerkingen uit de popgeschiedenis.
Off the Wall – eindelijk niet meer het jongetje van The Jackson 5
In 1979 verscheen Off the Wall. Vanaf de eerste seconden van Don't Stop 'Til You Get Enough was duidelijk dat er iets veranderd was. Dit was geen kindster die toevallig was opgegroeid. Hier stond een volwassen artiest die precies wist hoe zijn muziek moest klinken.
Michael schreef Don't Stop 'Til You Get Enough zelf. Zijn moeder hoorde hem thuis aan het nummer werken en zou aanvankelijk wat moeite hebben gehad met de titel, omdat ze dacht dat er misschien iets ongepasts mee bedoeld werd. Michael legde uit dat het simpelweg ging over een gevoel waarbij je niet wilt stoppen.
Met Rock with You, Off the Wall en She's Out of My Life liet hij vervolgens totaal verschillende kanten van zichzelf horen.
Voor Michael was het succes echter nog niet genoeg. Hij vond dat de muziekwereld hem serieuzer moest nemen.
Dat gevoel zou rechtstreeks leiden naar Thriller.
Thriller – het album dat Michael eerst niet wilde uitbrengen
Michael en Quincy Jones begonnen aan een opvolger met een bijna krankzinnige ambitie: ieder nummer moest goed genoeg zijn om als single uitgebracht te kunnen worden.
Michael was tijdens opnames opvallend goed voorbereid. Technici die met hem werkten vertelden later dat hij zijn partijen vaak volledig uit zijn hoofd kende voordat hij de studio binnenstapte. Hij nam zangpartijen bovendien graag op met zeer weinig licht in de studio.
Toen Thriller uiteindelijk voor het eerst volledig werd afgemixt, gebeurde iets wat achteraf bijna onvoorstelbaar klinkt.
Michael vond het verschrikkelijk.
Hij luisterde naar het resultaat, raakte volledig overstuur en wilde volgens zijn eigen herinneringen niet dat het album zo uitgebracht werd. Terwijl de platenmaatschappij naar de kalender wees en iedereen haast had, hield hij voet bij stuk.
Er werd opnieuw gemixt.
Nummer voor nummer.
Het album dat bijna werd afgekeurd door de artiest zelf groeide daarna uit tot een van de beroemdste en succesvolste platen uit de muziekgeschiedenis.
Billie Jean en zeven seconden die de danswereld veranderden
Op 25 maart 1983 werd het programma Motown 25: Yesterday, Today, Forever opgenomen. Michael trad eerst met zijn broers op. Daarna bleef hij alleen op het podium achter.
De baslijn van Billie Jean begon.
Zwarte broek. Zwarte schoenen. Witte sokken. Hoed. Eén glinsterende handschoen.
En toen gleed hij achteruit terwijl zijn lichaam leek te zeggen dat hij vooruit liep.
De beweging bestond in verschillende vormen al in de straat- en danswereld en Michael had goed gekeken naar dansers die de zogenaamde backslide beheersten. Maar vanaf die avond kende vrijwel iedereen hem als de moonwalk.
Michael zelf was na het optreden opvallend kritisch. Hij vond dat niet alles was gegaan zoals hij wilde.
Toen gebeurde er iets waar hij veel trotser op was dan op verkoopcijfers: Fred Astaire, een van Michaels grote danshelden, nam contact met hem op om hem te complimenteren.
Voor iemand die zijn hele leven dansers had bestudeerd, moet dat bijna hebben gevoeld als een koninklijke onderscheiding.
Thriller werd geen videoclip maar een kleine speelfilm
Michael nam ook geen genoegen meer met een zanger die simpelweg voor een camera stond. Voor Thriller schakelde hij regisseur John Landis in en maakte hij samen met hem een film van bijna veertien minuten.
Er waren zombies, make-up van Rick Baker, een compleet verhaal en natuurlijk de stem van horrorlegende Vincent Price.
Zelfs de angstaanjagende geluiden aan het begin kregen bijzondere aandacht. Tijdens de opnamen bleek Michael zelf verrassend goed dierlijke geluiden te kunnen maken.
De choreografie werd minstens zo belangrijk als het lied. Opeens wilden mensen overal ter wereld met een groep vrienden diezelfde zombiedans uitvoeren.
Decennia later kreeg de film zelfs een plaats in het Amerikaanse National Film Registry, waar cultureel en historisch belangrijke films worden bewaard.
Een videoclip was definitief iets anders geworden dan een zanger die zijn nieuwste single kwam promoten.
Bad – en het duet met Prince dat er nooit kwam
Na Thriller zat Michael met een bijna onmogelijk probleem: hoe volg je een van de succesvolste albums ooit op?
Het antwoord werd Bad uit 1987.
Het titelnummer had zelfs nóg legendarischer kunnen worden. Het idee bestond om er een duet tussen Michael Jackson en Prince van te maken. Twee van de grootste sterren van de jaren tachtig tegenover elkaar in één nummer.
Prince zag het uiteindelijk niet zitten.
Daardoor kregen we nooit het grote muzikale duel waarop fans later eindeloos hebben gefantaseerd.
Het kon Michael niet tegenhouden. Bad, The Way You Make Me Feel, Man in the Mirror, Dirty Diana en Smooth Criminal werden klassiekers.
En zelfs bij dat laatste nummer zat een stukje technisch vernuft. Voor de beroemde beweging waarbij Michael en zijn dansers schijnbaar onmogelijk ver naar voren hellen, werd later een speciaal systeem ontwikkeld met schoenen die zich aan een mechanisme in de vloer konden vastzetten. Michael stond zelfs als mede-uitvinder op het Amerikaanse patent.
De man die ooit als kind met een tamboerijn begon, hield zich inmiddels zelfs bezig met de techniek onder zijn schoenen.
Dangerous – Michael verandert opnieuw
Begin jaren negentig veranderde de popmuziek. Hiphop en New Jack Swing werden belangrijker en Michael zocht opnieuw naar een ander geluid.
Voor Dangerous werkte hij onder meer met Teddy Riley. Black or White, Remember the Time, Jam en In the Closet klonken anders dan het werk met Quincy Jones, maar waren nog altijd onmiddellijk herkenbaar als Michael Jackson.
Ook zijn films werden steeds groter. Voor Remember the Time verscheen Eddie Murphy, Iman en basketballer Magic Johnson in een compleet Egyptisch spektakel.
Michael dacht inmiddels nauwelijks meer in termen van een liedje met beelden erbij. Elk nummer kon een wereld worden waarin kostuums, dans, decor, film en muziek samenkwamen.
HIStory – de wereld hoorde ook zijn woede
Wie alleen de vriendelijke Michael van I'll Be There of Heal the World kent, hoort op HIStory een andere man.
De jaren van extreme beroemdheid, krantenverhalen en beschuldigingen hadden hun sporen achtergelaten. In nummers als Scream, samen met zijn zus Janet, en They Don't Care About Us klonk frustratie en woede.
Daartegenover stond Earth Song, een bijna filmische compositie waarin hij zong over oorlog, natuur en menselijk leed.
Tijdens concerten kon Michael minutenlang vrijwel bewegingloos op een podium staan terwijl duizenden mensen gilden. Soms hoefde hij nog geen noot te zingen.
Dat is misschien wel een van de vreemdste bewijzen van zijn roem: op een gegeven moment was alleen zijn aanwezigheid voldoende om een stadion te laten ontploffen.
Invincible en een leven dat steeds meer door de buitenwereld werd bepaald
In 2001 verscheen Invincible, zijn laatste studioalbum dat tijdens zijn leven uitkwam. In hetzelfde jaar werd Michael als soloartiest opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Met The Jackson 5 was hij daar al eerder opgenomen.
Zijn latere jaren draaiden helaas steeds minder uitsluitend om muziek. Zijn uiterlijk, privéleven, financiën en ernstige beschuldigingen kregen enorme media-aandacht. Michael ontkende de beschuldigingen tegen hem. In 2005 volgde een maandenlang strafproces in Californië waarin een jury hem uiteindelijk op alle aanklachten niet schuldig verklaarde.
Daarna trok hij zich grotendeels terug uit het openbare leven.
Maar volledig stoppen met muziek kon hij niet.
This Is It – nog één keer wilde hij laten zien wie hij was
In 2009 kwam het nieuws waar miljoenen fans jarenlang op hadden gewacht.
Michael Jackson ging weer optreden.
De concertreeks kreeg de naam This Is It en zou plaatsvinden in de O2 Arena in Londen. Wat aanvankelijk als een beperkt aantal concerten werd aangekondigd, groeide door de enorme vraag uit tot een grote reeks shows.
Tijdens de repetities bleek hoe precies Michael nog altijd werkte. Een muzikant kon één klein geluid spelen en Michael hoorde onmiddellijk of het niet klopte. Tegelijkertijd zie je in de bewaard gebleven repetitiebeelden ook iets van het jongetje uit Gary terug: zodra de muziek begint, komt zijn lichaam automatisch in beweging.
Op 24 juni 2009 repeteerde hij nog in Los Angeles.
Een dag later, op 25 juni, overleed Michael Jackson. Hij was vijftig jaar oud.
De concerten waarvoor hij maandenlang had gerepeteerd zouden nooit plaatsvinden.
En toch stopte de muziek niet
Na zijn dood gebeurde iets opvallends. Een nieuwe generatie die Michael Jackson nooit live had meegemaakt, begon zijn muziek te ontdekken.
Kinderen leerden de moonwalk via internet. Dansers bestudeerden beeld voor beeld zijn bewegingen. Producers luisterden opnieuw naar de bas van Billie Jean, de drums van Rock with You en de zanglagen van Thriller.
Zijn invloed is terug te horen en te zien bij generaties pop- en R&B-artiesten. Muziekvideo's worden nog altijd langs de maatstaf gelegd die Michael mede heeft helpen creëren: muziek alleen is niet genoeg, het beeld moet óók iets vertellen.
In 2026 kwam zijn levensverhaal opnieuw op het grote doek met de film Michael. Bijzonder genoeg wordt Michael daarin gespeeld door zijn eigen neef Jaafar Jackson. Daarmee kwam het verhaal in zekere zin weer terug bij de familie waar het ooit begon.
Van Big Boy tot Billie Jean
Misschien zit het mooiste van Michaels verhaal uiteindelijk niet in de gouden platen, records of uitverkochte stadions.
Het zit in de lijn tussen twee beelden.
Aan de ene kant staat een klein jongetje uit Gary met een microfoon die bijna te groot voor hem lijkt. Aan de andere kant staat een volwassen Michael Jackson alleen op een immens podium. Hij hoeft soms maar zijn hoed iets naar beneden te trekken en één voet te bewegen om tienduizenden mensen te laten juichen.
Daartussen liggen I Want You Back, Ben, Don't Stop 'Til You Get Enough, Billie Jean, Thriller, Bad, Man in the Mirror, Black or White, Earth Song en tientallen andere nummers.
Maar wie helemaal teruggaat naar het begin hoort iets merkwaardigs.
Zet Big Boy uit 1968 op en luister naar dat negenjarige jongetje. De stem is hoger, de opname eenvoudiger en de wereld kent zijn naam nog nauwelijks.
Maar het ritme, de felheid en dat vreemde vermogen om een zin nét anders te zingen dan je verwacht?
Dat was er toen al.