Van eigenzinnige pianoman tot tijdloze liedjesschrijver
Artiest: Gilbert O’Sullivan
Weetje van 9 augustus 2026
Gilbert O'Sullivan – van Waterford naar wereldroem
Gilbert O'Sullivan werd op 1 december 1946 geboren in Waterford in Ierland als Raymond Edward O'Sullivan. Hij groeide op in een gezin met zes kinderen. Zijn moeder May had een snoepwinkel en zijn vader werkte als slager. Toen Raymond zeven jaar oud was, vertrok het gezin naar Engeland en kwam uiteindelijk terecht in Swindon.
Thuis stond een piano, maar een voorbeeldige pianoleerling was hij bepaald niet. Muziektheorie interesseerde hem nauwelijks; hij hoorde liever iets en probeerde het vervolgens zelf na te spelen. Juist dat spelen op gehoor zou later een belangrijk onderdeel worden van zijn heel herkenbare manier van componeren.
De drummer die pianoles kreeg van een toekomstige wereldster
Voordat iemand van Gilbert O'Sullivan had gehoord, speelde Raymond drums in het plaatselijke bandje Rick's Blues. De pianist en leider van die groep was Rick Davies. Die naam zegt misschien niet meteen iedereen iets, maar Davies zou enkele jaren later medeoprichter worden van Supertramp.
Davies leerde de jonge O'Sullivan blues spelen op de piano. Dat is een prachtig stukje popgeschiedenis: lang voordat Supertramp nummers als Dreamer en Goodbye Stranger maakte en voordat O'Sullivan zelf wereldberoemd werd, zaten de twee samen in een bandje in Swindon. Zijn achtergrond als drummer bleef bovendien hoorbaar in zijn pianospel. O'Sullivan behandelt de piano soms bijna alsof het een drumstel is, met een sterk ritmische linker- en rechterhand.
Van Raymond naar Gilbert
In 1967 vertrok hij naar Londen, vastbesloten om zijn eigen liedjes aan de man te brengen. Daarbij begreep hij al vroeg iets belangrijks: goede muziek alleen was misschien niet genoeg om tussen alle andere jonge artiesten op te vallen.
Hij bedacht daarom een merkwaardig uiterlijk met kort geknipt haar, een pet, korte broek en kleding die eerder uit de jaren dertig leek te komen. Inspiratie haalde hij onder meer uit oude films van Charlie Chaplin en Buster Keaton. Het leverde hem een uiterlijk op dat niemand snel vergat.
Ook zijn artiestennaam was slim bedacht. Raymond werd Gilbert O'Sullivan, een speelse verwijzing naar het beroemde Britse componistenduo Gilbert and Sullivan. Zijn eerste singles deden echter vrijwel niets. Disappear, What Can I Do en later Mr. Moody's Garden verdwenen bijna ongemerkt.
Een cassettebandje voor de manager van Tom Jones
Opgeven deed hij niet. Hij stuurde zijn liedjes naar Gordon Mills, de succesvolle manager achter Tom Jones en Engelbert Humperdinck. Mills hoorde iets wat anderen kennelijk nog niet hadden gehoord en nam hem onder zijn hoede.
Dat bleek de beslissende stap. In 1970 verscheen Nothing Rhymed. Ineens was alles anders. Het nummer werd een grote hit in Groot-Brittannië en bereikte zelfs de eerste plaats in Nederland. De jongen wiens eerste platen nauwelijks waren opgemerkt, stond plotseling tussen de grote namen van de popmuziek.
Alone Again (Naturally) – vrolijke muziek met een donkere tekst
In 1972 kwam het nummer waarmee zijn naam definitief de wereld rondging: Alone Again (Naturally). Wie alleen naar de melodie luistert, hoort een vriendelijk en bijna luchtig pianoliedje. De tekst vertelt echter een veel donkerder verhaal over een man die bij het altaar wordt achtergelaten en daarna terugkijkt op verlies, eenzaamheid en de dood van zijn ouders.
Dat contrast bleek onweerstaanbaar. In Amerika stond het nummer maar liefst zes weken op nummer één. Het leverde hem bovendien drie Grammy-nominaties op. Een Ierse jongen die jaren daarvoor nog zonder succes met zijn demo's door Londen liep, behoorde ineens tot de grootste internationale artiesten van zijn tijd.
Wie was Clair eigenlijk?
Een jaar waarin Alone Again de wereld veroverde bracht nog een klassieker: Clair. Achter dat liedje zit een bijzonder verhaal. Clair bestond echt. Ze was het driejarige dochtertje van zijn manager Gordon Mills en O'Sullivan paste regelmatig op haar.
Verschillende kleine gebeurtenissen uit die oppasavonden belandden in het liedje. Het kinderstemmetje dat aan het einde van de plaat te horen is, is daadwerkelijk Clair. En de mondharmonica werd gespeeld door haar vader Gordon Mills, die in zijn jonge jaren zelfs een begenadigd mondharmonicaspeler was geweest.
Decennia later ontmoetten Gilbert en Clair elkaar opnieuw. Daarmee kreeg een van de bekendste kinderliedjes uit de popgeschiedenis ineens weer een gezicht.
De trui met de grote G
Toen zijn carrière eenmaal liep, verdween het merkwaardige petje met de korte broek. Daarvoor in de plaats kwam een ander beroemd beeld: Gilbert achter de piano in een trui met een enorme letter G erop.
Hits volgden elkaar snel op. We Will, No Matter How I Try, Ooh-Wakka-Doo-Wakka-Day, Clair en Get Down maakten hem tot een van de opvallendste singer-songwriters van de eerste helft van de jaren zeventig. In zijn teksten zat vaak iets bijzonders: humor, woordgrappen en alledaagse observaties konden zonder waarschuwing overgaan in serieuze onderwerpen.
Succes kreeg een bittere bijsmaak
De samenwerking met Gordon Mills, die hem naar de top had gebracht, liep uiteindelijk volledig stuk. O'Sullivan ontdekte dat er grote problemen waren rond zijn inkomsten, royalty's en de rechten op zijn muziek. De man die jarenlang vrijwel als een vaderfiguur voor hem was geweest, kwam tegenover hem in de rechtszaal te staan.
De juridische strijd duurde jaren. In 1982 kreeg O'Sullivan gelijk en werd hem een schadevergoeding van miljoenen ponden toegekend. Financieel was het een overwinning, persoonlijk veel minder. De periode had kostbare jaren van zijn carrière opgeslokt en zijn relatie met Mills was voorgoed voorbij.
Een songwriter die gewoon bleef schrijven
Hoewel de enorme hitparadesuccessen van het begin van de jaren zeventig niet meer terugkeerden, stopte Gilbert nooit met componeren. Hij bleef albums maken en behield vooral in Groot-Brittannië, Ierland, Nederland en Japan een trouwe groep luisteraars.
Ook nieuwe generaties begonnen zijn werk opnieuw te ontdekken. Zijn liedjes werden opgenomen door andere grote artiesten en hij keerde verschillende keren terug naar grote podia. In 2008 stond hij bijvoorbeeld op Glastonbury en ook later bleef hij daar optreden.
Terug naar Waterford
Een bijzonder moment kwam in 2024. Meer dan zeventig jaar nadat hij als kind Waterford had verlaten, kreeg Gilbert O'Sullivan de Freedom of Waterford City, een van de hoogste onderscheidingen van zijn geboorteplaats.
Hij dacht daarbij vooral aan zijn moeder May. Zij had de enorme carrière van haar zoon meegemaakt, maar was inmiddels overleden. Het tekent hoe belangrijk Ierland voor hem is gebleven. Hij woonde er maar een klein deel van zijn jeugd, maar Waterford is hij altijd als zijn geboortegrond blijven beschouwen.
Gilbert O'Sullivan in 2026
Bijna zestig jaar nadat zijn eerste single verscheen, schrijft Gilbert O'Sullivan nog altijd muziek. Zijn album Driven uit 2022 liet horen dat hij zichzelf niet uitsluitend als artiest van de jaren zeventig beschouwt. Voor hem is het schrijven van liedjes nog steeds het belangrijkste onderdeel van zijn vak.
Ook het podium heeft hij niet definitief vaarwel gezegd. Voor 10 oktober 2026 staat een groot concert aangekondigd in de 3Arena in Dublin, samen met zijn band, een strijkkwartet en zijn vaste muzikale medewerker Bill Shanley.
En misschien is dat wel het opmerkelijkste aan Gilbert O'Sullivan. De pet, de korte broek en de beroemde G-trui behoren inmiddels tot de popgeschiedenis, maar de man achter Nothing Rhymed, Clair, Get Down en Alone Again (Naturally) doet in wezen nog steeds hetzelfde als de jonge Raymond in Swindon: achter een piano gaan zitten en proberen een melodie te vinden die er een paar minuten eerder nog niet was.